Jak zwykle co roku tuż przed publikacją podsumowań całorocznych stwierdzam, że o wielu płytach nie zdążyłem napisać. Dlatego w jednej notce zamieszczę kilka krótkich recenzji albumów o których grzechem byłoby nic nie napisać.

Death Grips – The Money Store. Death Grips to jedno z objawień roku, którego do końca nie potrafię jeszcze ogarnąć. Ok jest to materiał innowacyjny, ale też momentami nużący. Chwilami niektóre piosenki wydają się nieskończenie dłużyć mimo, że trwają góra 3 minuty. Doceniam jednak chęć wstrząśnięcia rynkiem, to chyba się udało. Jest agresywnie, perwersyjnie i… napisałbym coś więcej, ale momentami nie wiedziałem o co chodzi. W ogóle okładka tej płyty i sama jej nazwa mówi wszystko. Podczas słuchania „The Money Store” stajemy się na chwilę cenobitami i łakniemy robić dziwne rzeczy. Dlaczego zatem piszę o tej płycie? Pod koniec „The Money Store” robi się ciekawie. „The Cage” jest wzbogacony o fajne syntezatory, „Punk Weight” zbudowany jest na fajnych samplach a te dźwięki daleko wschodu w „Bitch Please” to jakiś kosmos. Natomiast kończący całość „Hacker” to dobry parkietowy utwór penetrujący lata 80., którego z całą pewnością słuchałby dzisiaj David Hasselhof jeżdżąc swoim nieustraszonym KITT’em. Chcemy po nim więcej, ale to niestety koniec albumu. Myślę, że z czasem można polubić te utwory. Jakie ma znaczenie „The Money Store” dla muzyki? To się okaże z czasem, czy ktoś podąży dalej tymi ścieżkami. Ocena: 7/10.

posłuchaj

Kindness – World You Need A Change Of Mind. Projekt za którym stoi Adam Bainbridge to jedno z odkryć 2012 roku. Młody Anglik na „World You Need A Change Of Mind” bawi się brzmieniem i stylistyką. Jego debiutancki album łączy w sobie elementy popu, indie, muzyki tanecznej, disco, elektroniki a nawet funku. Ponadto słychać inspiracje latami 80. zwłaszcza w kapitalnym „That’s Alrights”. Krążek ten ma dwa oblicza. Pierwszy jest melodyjny i taneczny – pije między innymi do funkowego „Doigsong”. Drugi natomiast bardziej melancholijny reprezentowany jest przez takie utwory jak „Cyan” czy też „Anyone Can Fall In Love”. Jeżeli lubicie muzyczne eksperymenty to jak najbardziej spodoba wam się to jak bawi się z dźwiękami Kindness. Dla mnie bomba. Czuje, że pojawił się muzyk z którym nasza przygoda potrwa jeszcze kilka dobrych lat mimo, że nazwa albumu nie zmobilizowała mnie na tyle by cokolwiek zmieniać. Ocena: 7/10.

Killer Mike – R.A.P. Music. Hip-hop dzięki takim płytom ma się dobrze. Killer Mike, koleś z Atlanty pobił resztę ziomów z obu wybrzeży wydając jedną z najlepszych czarnych płyt poprzedniego roku. Nie jest to koncept album tak jak to było w przypadku Kendricka. Nie jest również tak przebojowa jak „channel ORANGE”. Jest po prostu starą szkołą hip-hopu, którą każdy słyszał chociaż raz za sprawą takich ziomów jak Nas, N.W.A. czy też Notorious Big. Każdy kawałek (No może poza trackami 8 i 9, które są strasznie toporne) miażdży system. Teksty o zabarwieniu politycznym nie są jakoś wyjątkowe czy też nawet wyróżniające, ale niektóre wersy po prostu są genialne. „Tell the government Fuck you, no way” albo „This is Soul of Black Folks mixed with Donald Goines shit” – nie mam pytań. Killer Mike wydaje się być porządnym człowiekiem z własnym systemem wartości do którego nie dopuszcza żadnych zewnętrznych autorytetów czy też instytucji. A muzyka? Po 9 lat działalności nagrał świetny album i chwała mu za to. Ocena: 8/10.

Grimes – Visions. A to ci dopiero. Młoda Kanadyjka Claire Boucher to dopiero wyszukany dziwoląg. Stylówka łącząca Lady Gagę z Nicki Minaj, cieniutki głosik małej, niewinnej dziewczynki i głowa pełna ciekawych pomysłów. Projekt Grimes, mimo, że wygląda na nie poważny i mało profesjonalny sprawdził się. Ludzie to kupili, nawet widziałem jak niektórzy ludzie na fejsie zaczęli wrzucać na „walla”. A muszę zaznaczyć, że to typki, którym bliżej do Pudelka niż Pitchforka. Ale co tam. Nie o to chodzi. Od razu podkreślę, że nie jestem orędownikiem Grimes w całości a jedynie w kawałkach. „Visions” ma dobre momenty, niektóre nawet kapitalne. Jednak całości brakuje pewnej spójności, nie kupuje bajki o cyborg-popie (Nie pamiętam by Robocop robił muzykę?). Przypomina mi to troszkę stare pierdzenie o New Rave. Czyli coś, czego absolutnie nie ma. To dobra elektronika, ale chwilami czuć tutaj chaotyczność i duch blogosfery spod znaku piszemy coś co ma brzmieć mądrze (pisze mądrala na blogu!). Ale pomimo tych wszystkich niedociągnięć i jej różowego stylu to lubię Claire Boucher. Będę kibicować jej w 2013. Ocena: 7/10.

Mac DeMarco – 2. Jak to nie wiele trzeba by stać się sławnym. Internet daje każdemu możliwości. Mac DeMarco ją wykorzystał. Jeszcze rok temu nikt o nim nie słyszał. A teraz? Pitchfork ogłosił go jednym z odkryć roku. Blogosferze i portalom muzycznym, także przypadł do gustu. Być może wynika to z tęsknoty za barwnymi postaciami, których jedynym sprzymierzeńcem jest ich gitara i ich głos. Mac DeMarco ma coś w sobie z gwiazdy rocka/folku z przełomu lat 60. i 70. Możemy go podziwiać na dziwacznych zdjęciach, gdzie zdradza skłonności do przebierania i malowania się niczym David Bowie. Natomaiat brzmienie płyty nie zaskakuje tak jak on sam. Są to zwykłe, solidne, melodyjne piosenki nagrane jakby „na odpier***”. Słuchając „2” czuć tutaj pewne niechlujstwo, ale i dobrą zabawę. Dla kogoś kto jest już znudzony tymi wszystkimi perfekcyjnymi indie kapelkami z chłopaczkami w ładnie skrojonych wdziankach jest to pewnego rodzaju odskocznia. Poza tym mój wysoki poziom autoironii pozwala go na tyle polubić by dać mu tą siódemkę. Ocena: 7/10.

Fiona Apple – The Idler Wheel Is Wiser Than The Driver Of The Screw & Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do.  Na koniec zostawiłem sobie najbardziej emocjonalną płytę z 2012 roku (Mógłbym pisać o zaległościach w nieskończoność, ale przecież czekacie na podsumowania?). Fiona Apple nie jest debiutanką jakby każdemu mogło się wydawać. Na rynku muzycznym istnieje, ba to za dużo powiedziane, POJAWIA SIĘ co jakiś czas od 15 lat. I chyba dlatego każda jej płyta to spore wydarzenie. W 2012 roku pojawiła się po sześciu latach przerwy z płytą o pokracznie długiej nazwie (Za to akurat minus bo na długie, pokraczne nazwy pozwalam tylko Sufjanowi). Zawartość „The Idler Wheel Is…” jest bardzo emocjonalna. Czuje się w głosie Fiony Apple wiele uczuć. To zdecydowanie największy plus tej płyty. Po drugie ta płyta wydaje się być mocno intymna. Słuchając jej słyszymy, że to piosenki, które dojrzewały w sercu Fiony Apple od dłuższego czasu. Na plus zaliczyć należy również teksty, zwłaszcza „Werewolf” oraz „Jonathan” wysuwają się tutaj do czołówki moich ulubionych. Pozostaje jeszcze kwestia brzmienia. Jest ono spokojne i melancholijne. Ciekawa mieszanka popu z jazzem. Większość utworów oparta jest o brzmienie fortepianu, natomiast instrumenty perkusyjne są tylko dodatkiem funkcjonującym gdzieś tam w tle (Nie licząc wstępu do „Left Alone”). Oczywiście na pierwszym miejscu jest wzruszający i miejscami teatralny głos Fiony Apple. Jedynym poważnym minusem całości są pojawiające się dłużyzny. Poza tym ktoś uparty zawsze może zaśpiewać: „ale to już było”. Dla mnie generalnie jedna z lepszych płyt poprzedniego roku. Ocena: 8/10.