Miesiąc: Maj 2017

Cold War Kids i zestaw letnich przebojów.

/ paweuu / 4 Komentarze

Swego czasu mocno hajpowałem amerykański indie-rockowy band Cold War Kids. Ich debiutancki album „Robbers & Cowards” wciąż jest przeze mnie wysoko oceniany. Kolejny w zestawie „Loyalty To Loyalty” ceniłem, a „Mine Is Yours„ z 2011 roku miał całkiem dobre momenty. Potem nie interesowałem się losami grupy. „Dear Miss Lonelyhearts” przesłuchałem bez większych emocji, a „Hold My Home” pomimo tego, że osiągnął komercyjny sukces to nie zwrócił mojej uwagi. W tym roku grupa z Long Beach w Kalifornii wydała 6 album „La Divine„. Postanowiłem wrócić do starych, dobrych czasów i odpalić Cold War Kids.

Co się zmieniło? Przede wszystkim to, że Cold War Kids nie jest już tym samym zespołem. Sukces komercyjny poprzedniego krążka sprawił, że Nathan Williams ze spółką przechodzi tą samą drogę, którą niegdyś przeszli U2, Coldplay czy też Arcade Fire. Od niesamowitego debiutu po komercyjne popłuczyny. Słychać na „La Divine” wszelkiego rodzaje chwyty by sprzedać krążek w jak największej ilości pozostając jednocześnie „niezależnym” zespołem indie rockowym. Czy to źle? Niekoniecznie. Jeżeli sama muzyka stoi na wysokim poziomie, to nie widzę przeciwwskazań w tego typu zabiegach.

Na „La Divine” z poziomem jest różnie. Niby całość brzmi lekko, przyjemnie, mocno letnio. Jednak, gdy wsłuchuje się w pojedyncze utwory to słyszę w nich krzyk rozpaczy „kuuup mnie”. Wolałem chyba Cold War Kids z okresu, kiedy to pili tanie wina i pracowali jako kelnerzy. Druga sprawa, że tego typu granie mało mnie rusza. Za dużo tu wstawek popowych, za mało prawdziwego kalifornijskiego gitarowego grania. No i ta nazwa z okładką na czele. Nie mogło być nic bardziej letniego. Nie potrzeba nam kolejnego Livin’ La Vida Loca czy też Viva La Vida.

Ja ciągle narzekam, ale generalnie to nie jest zła płyta. Wciąż to lepsza opcja niż słuchanie nowych utworów Coldplay czy też zespołów w stylu The Chainsmokers. Są tu całkiem przyzwoite momenty, a Nathan Williams jeszcze nie jest nowym Bono. Jeżeli szukacie przyjemnego, lekkiego indie rockowego grania to śmiało możecie sięgnąć po „La Divine„. Lato już niedługo, grille na działkach już od jakiegoś czasu śmigają, więc czemu nie sprawdzić 6 longplaya od Cold War Kids? Ocena: 6/10.

The Chainsmokers, Do Not Open!

/ paweuu / 10 Komentarzy

Po długiej przerwie powróciłem do starego, dobrego Spotify. Miałem ogromną chęć posłuchać czegoś nowego, indie-rockowego, nie związanego z Kendrickiem Lamarem. Sprawdziłem The Chainsmokers. Nazwa ta ciągle się gdzieś przewijała, więc czemu nie posłuchać zajawki obecnych gimbusów i licealistów. Z wielką dozą ciekawości i podjarania odpaliłem album „Memories… Do Not Open„. I wiecie co? Żałuje.

Takiego gówna dawno nie słyszałem. Boże, aż mi się przypomniały czasy Kumki Olik i Out of Tune, czyli bezbarwnego grania hajpowanego przez media. To, że w ten projekt wmieszał się Coldplay, wcale mnie nie dziwi. W końcu Chris Martin ze spółką już dawno zapomniał jak się nagrywa takie albumy jak „Parachutes„. Jednak co tam robi Jhene Aiko? Jej kariera obrała chyba zły kierunek.

Wróćmy jednak to The Chainsmokers, którzy aż się proszą by dostać w ryj. Wiecie, to, że muzyka jest nudna albo mało ciekawa – jestem w stanie zrozumieć. Przecież jest tyle nudnych zespołów, uważanych za ważnych. Pewnie się domyślacie o których mowa. Jednak słabego, ignoranckiego i chamsko nastawionego na zysk grania nie akceptuje. To kpina z ludzkiej inteligencji by nagrywać taki badziew i określać go muzyką. To nawet nie jest wpadka The Chainsmokers. Ich zeszłoroczna EPka „Collage” zapowiadała ten gówniany deszcz. Wygląda mi to na zorganizowaną akcje nagrywania chłamu i sprzedawania ludziom. Nie nabierzcie się na tego typu sztuczki.

Przesłuchałem ten album kilka razy. Głowa bolała i aż mną trząsało, ale nie znalazłem tu ani jednego dobrego momentu. Ba, ta płyta nawet nie zahacza o momenty przyzwoite. Słabość na całego. Szósty bieg dziadostwa. Jeżeli podoba Wam się „Memories… Do Not Open” to nie wiem jak Wam pomóc. Ocena: 1/10.

10 najlepszych piosenek Boba Dylana

/ paweuu / 6 Komentarzy

Bob Dylan w końcu zdecydował się odebrać przyznaną mu Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. To zatem dobry moment by przyjrzeć się dyskografii artysty i wybrać dziesiątkę jego najlepszych utworów. Do dzieła!

„Blowin’ In The Wind” (The Freewheelin’ Bob Dylan, 1963). Jak się okazuje album „The Freewheelin’” to nie tylko fajna okładka, ale i genialne wnętrze. W tej akustycznej balladzie Dylan rozwodzi się nad sensem życia, a w zasadzie jego bezsensowności. Lata 60 to gorący okres w historii Stanów Zjednoczonych, dlatego ten i wiele innych utworów należy zawsze rozpatrywać poprzez KONTEKST. Szkoda tylko, że jego przekaz po upływie ponad połowy wieku, wciąż jest aktualny.

Posłuchaj

„Don’t Think Twice, It’s All Right” (The Freewheelin’ Bob Dylan, 1963). Jestem święcie przekonany, że gdybym włóczył się po Stanach, Od Oregonu po Maine – To pod nosem nuciłbym właśnie tekst tej piosenki.

Posłuchaj

„It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding)” (Bringing It All Back Home, 1965). Ponad 7 minut i 30 sekund muzyki oraz tekst składający się z 15 zwrotek. Krytycy muzyczni, słuchacze, znawcy, profesorowie oraz dziennikarze mieli sporo materiału do analizowania. Pomimo, że Dylan w tym czasie postanowił abdykować z roli głównego reprezentanta sprzeciwu to w tym utworze zawarł całkiem sporą dawkę krytycyzmu. Za co, z resztą mu się oberwało. Jednak czy można się gniewać na faceta z gitarą, który śpiewa: „But even the president of the United States / Sometimes must have / To stand naked.”?

Posłuchaj

„Just Like A Woman” (Blonde on Blonde, 1966). Dylan upodobał sobie tematy nie tylko polityczne. „Just Like A Woman” to historia jednej z fammes fatales z życia artysty. Wiele zainteresowanych osób twierdzi, że to tekst dotyczący nijakiej Edie Sedgwick, której nazwisko często pojawia się w odniesieniu do twórczości Dylana. Nie zmienia to jednak faktu, że to kapitalny utwór.

Posłuchaj

„Knockin’ On Heaven’s Door” (Pat Garrett & Billy The Kid, 1973). Czy ktoś nie zna tej piosenki? Chyba nie ma takiej osoby na Świecie. Jednak nie każdy słyszał, że ten legendarny utwór powstał jako soundtrack do jednej ze scen filmu „Pat Garrett i Billy Kid„. Tłumaczy to zatem pytanie, dlaczego piosenka ta w wykonaniu Dylana trwa ledwo 2 i pół minuty, i nagle się ucina.

Posłuchaj

„Like A Rolling Stone” (Highway 61 Revisited, 1963). Ta piosenka to toczący się kamień milowy w dziejach muzyki. Ogólnie cały Bob Dylan odcisnął ogromne piętno w historii muzyki, jednak „Like A Rollingg Stone” jest tego największym symbolem. Wystarczy wspomnieć chociażby magazyn muzyczny Rolling Stone by to sobie uzmysłowić. Nie dość, że zaczerpnęli nazwę od tej piosenki to jeszcze przyznali jej zaszczytne pierwsze miejsce w liście TOP 500 BEST SONGS EVER.

Posłuchaj

„Mr. Tambourine Man” (Bringing It All Back Home, 1965). Gdy przeglądam tekst tej piosenki, to zaczynam rozumieć, dlaczego to Dylan, jako pierwszy muzyk, otrzymał Literacką Nagrodę Nobla.

Posłuchaj

„Shelter From The Storm” (Blood on the Tracks, 1975). Dylan pozwolił w tym utworze na podwójną zabawę. Wpierw, gdy pisał tekst użył wielu metafor i symboliki religijnej by opowiedzieć o życiu pewnego mężczyzny. Później bawił się brzmieniem utwory, do tego stopnia, że czasami odgrywał go na koncertach w stylistyce reagge. Jednak pamiętajcie, że o fenomenie tego nagrania nie świadczą ciekawostki. Posłuchajcie sami i się wczujcie.

Posłuchaj

„Tangled Up in Blue” (Blood on the Tracks, 1975). Każde szanujące się zestawienie piosenek Dylana MUSI zawierać „Tangled Up In Blue„. W końcu Dylan podszedł do tego utworu bardzo osobiście. Piosenka opowiada o kończącym się romansie i jest obrazem jego uczuć po rozpadzie małżeństwa. Jak już wcześniej pisałem, utwory napisane z powodu złamanego serca, są najpiękniejsze. Tak jest i w tym przypadku.

Posłuchaj

„Visions of Johanna” (Blonde on Blonde, 1966). Wielu uważa, że to najlepszy utwór w dorobku Dylana. Nie będę się z tym kłócił, bo jak wybrać numer 1 przy tak bogatej i wspaniałej dyskografii? Nie zmienia to faktu, że „Visions of Johanna” to arcydzieło. Ponad 7 minut prostej muzyki, wzbogaconej o wysokich lotów tekst Dylana. Poza tym wiele osób uważa, że Dylan w tym utworze dał również popis wokalny. Ja póki co wolałbym się skupić na słowach, są warte przeanalizowania na spokojnie.

Posłuchaj