Miesiąc: Marzec 2018

Nowi ludzie, stare pomysły – recenzja „New People”

/ paweuu / 3 Komentarze

New People to powstały w zeszłym roku kolektyw zrzeszający muzyków z dobrze znanych indie rockowych zespołów, ale nie tylko. W skład tej już okrzykniętej przez niektórych polskiej supergrupy wchodzą: Jakub Sikora (Crab Invasion), Jakub Czubak, Piotr Piechota ( obaj The Car Is On Fire), Hubert Woźniakowski (Eric Shoves Them In His Pockets), Aleksander Orłowski (Magnificent Muttley) oraz panie Ala Boratyn (kiedyś Blog 27, teraz duet AlaZaStary) i Natalia Pikuła (Drekoty). Jak widać śmietanka towarzyska polskiego niezalu, stąd też oczekiwania spore, gdyż jak to określił „dziennikarz muzyczny” Paweł Gzyl takie „indie freaki” jak ja, czekali na kolejną odsłonę polskiej muzyki indie.

Debiutancki krążek New People, nazwany po prostu „New People” to mieszanka muzyki lat 80 z brzmieniami bardziej nowoczesnymi. Nie zabraknie tutaj zarówno mocnych indie rockowych gitar jak i przyjemniejszych popowych, elektronicznych czy nawet jazzowych wstawek. Wokale są zmienne, a zespół nie popada w rutynę. Może prochu tym krążkiem nie wymyślili, ale słucha go się całkiem przyjemnie. To prawda, że ta muzyka nie podbije mainstreamowych radiostacji, ale to chyba nie o to chodziło? Zwłaszcza, że płyta zbiera same pochlebne recenzje, a w nadchodzące lato będzie można ich z całą pewnością zobaczyć na najważniejszych polskich festiwalach.

Wśród zarzutów, jakie powinny się znaleźć przy tym materiale należy zaznaczyć na zbyt dużą jednolitość brzmieniową. Po pierwszym odsłuchu płyta zlewa się w jedną całość, jednak z czasem jest znacznie lepiej. Myślę, że gdyby utwory były bardziej wyraziste to słuchałoby się go jeszcze przyjemniej. Jak to mówi Tomasz Hajto: „To są te detale”, które na szczęście nie mają większego wpływy na pozytywną ocenę.

Podsumowując, New People wydali lekki, prawie wakacyjny i przyjemny w odbiorze album. Utwory te może nie zapadną w pamięć na lata jak chociażby piosenki z „Terroromansu” Much czy też „Lake & Flames” The Car Is On Fire, ale w chwili obecnej spełniają swoją rolę doskonale. Przygotowują mnie mentalnie na rychły powrót lata! Ocena 7/10.

Rycerzyki zapowiadają koniec zimy – recenzja „Kalarnali”

/ paweuu / 2 Komentarze

Drugi album krakowskiej formacji Rycerzyki zdawał się być jednym z najbardziej oczekiwanych krążków z kręgu indie popu. I w sumie nic dziwnego, bo wspomniany band zdaje się być jednym z największych odkryć na polskiej scenie niezależnej. Debiutancki longplay „Rycerzyki” spełniał wszelakie wymogi, bo pokochać lajkoników. Piękne melodie, przebojowość i chwytliwość kompozycji a także naturalność – to największe zalety płyty wydanej w 2015 roku. Swoim debiutem kupili nie tylko mnie, ale innych recenzentów i fanów muzyki niezależnej. Przyznanie się do słuchania tej kapeli w towarzystwie, to nie wstyd a wręcz powód do dumy.

Po blisko trzech latach przerwy zespół postanowił wydać nowy krążek zatytułowany „Kalarnali„. Oczekiwania po udanym debiucie były spory, ale Rycerzyki jak na prawdziwych wojaków w zbrojach przystało, zdołali obronić zamek i uratować księżniczkę. Najnowsza propozycja od Gosi Zielińskiej i spółki jest bardziej przemyślana i wydaje się być bardziej spójna. Mocne piętno na tej płycie odcisnął fakt, że wokalistka grupy spędziła ostatnio sporo czasu w Islandii. Czuć klimat gejzerowej wyspy w tych kompozycjach, zwłaszcza w tekstach, które są mocno bajkowe. Już same tytuły świadczą, że będziemy mieli do czynienia z tekstami zainspirowanymi miejscowymi legendami (Niebieski Olbrzym, Kalarnali, Król). Poza tym jak zagłębimy się w teksty to odkryjemy w nich sporo nawiązań do życia na odległej, zimnej i surowej wyspie (Boże, muszę też tam kiedyś polecieć!).

Co innego wydaje się nam opowiadać muzyka. Jest energicznie, czasami tanecznie, melodyjnie i przebojowo. Już otwierający całość „Katla” zdaje się być nową, alternatywną wersją „Papaji„. Momentami zespół zwalnia i staje się bardziej sentymentalny i komplementacyjny jak np. w „Co Noc” czy też „Niebieski Olbrzym„. Kompozycyjnie jest to najlepsza rzecz z tego gatunku jaką słuchałem ostatnie. Z miłą chęcią wyłapywałem te wszystkie hooki, zapętlenia i riffy, że aż zatęskniłem za The Car Is On Fire.

Podsumowując, najnowsza propozycja od Rycerzyków to rzecz obowiązkowa dla każdego miłośnika dobrego indie popu. Robiące wrażenie kompozycje mieszają się tutaj z bajkowym klimatem Islandii nadanym przez Gosię Zielińską. „Kalarnali” to piękny, naturalny, szczery i przede wszystkim mocno melodyjny krążek, który idealnie odnalazł się w momencie końca zimy i początku wiosny. W marcu Polska ma wiele wspólnego z Islandią, a gdy w tle słyszymy tą płytę to wydaje się to być jeszcze bardziej oczywiste. Ocena: 8/10.

Odkurzone dzieło Car Seat Headrest – recenzja „Twin Fantasy”

/ paweuu / 2 Komentarze

Wierzcie lub nie, ale wiele zespołów chciałoby być w tym miejscu co Car Seat Headrest. Indie rockowa formacja z Leesburg w stanie Virginia zdaje się być w szczytowej formie. Nie tak dawno temu zachwycałem się ich kapitalnym albumem „Teens of Denial” a o nich znowu jest głośno. Tym razem za sprawą krążka „Twin Fantasy„.

Ciekawa sprawa z tym longplayem, gdyż pierwotnie ta płyta ukazała się już 7 lat temu. Wtedy „Twin Fantasy” wydane własnymi siłami błąkało się gdzieś w internetach bez większego echa. Teraz, gdy zespół Willa Toledo ma większy fejm, krążek upiększony i dopracowany pojawia się ponownie. Trzeba przyznać, że był to ruch kapitalny, bo „Twin Fantasy” zbiera świetne recenzje. I to całkowicie słusznie!

Sekret sukcesu najnowszej propozycji od Car Seat Headrest tkwi w szczegółach. Po pierwsze zespół nie boi się długich piosenek. O takim „Beach Life-In-Death” należałoby napisać osobną recenzję. To co wyrabia się w tym trwającym ponad 13 minut utworze jest niepojęte! Świetne melodie i energiczne riffy gitarowe nie mają tutaj końca. To oczywiście nie jedyna taka perełka na płycie bo przecież „Famous Prophets (Stars)” trwają ponad 16 minut a pozostałe utwory kończą się w granicach 6-7 minut. Niskie ukłony ode mnie, bo w dobie trzy minutowych piosenek nagrać utwór trwający ponad 10 minut w którym każda sekunda ma sens i jest potrzebna to prawdziwa sztuka.

Druga kwestia to mieszanka jaką serwują nam amerykanie. Nie zabraknie tutaj momentów zahaczających o punk, grunge, college rock czy lo-fi. Słuchając tej płyty przypomniały mi się gitarowe odloty Cloud Nothings, aczkolwiek można doszukiwać się na tym krążku bardziej klasycznych wzorców takich jak Pavement czy Built To Spill.

Trzecia sprawa to fakt, że pomimo tego, że to ich szósty krążek to ma on typowe atuty dla debiutu. Pomimo przerobienia pierwotnej wersji „Twin Fantasy” zostało na nim wiele energii i świeżości, która charakteryzuje głównie pierwsze płyty. Można by wymienić setki zespołów, które skończył się na jednej płycie (The Kooks, Kaiser Chiefs, Maximo Park) lub takich, które nigdy nie dorównały swoimi następnymi płytami tej pierwszej (Coldplay, U2, Interpol). Magia pierwszej płyty ma niezwykłą moc i jest ona tutaj zawarta.

Mamy dopiero marzec (swoją drogą piękny miesiąc, bo zwiastuje nadchodzącą wiosnę i moje urodziny) a ja już wiem, że ten krążek na 100 % znajdzie się w moim całorocznym podsumowaniu. Car Seat Headrest wypuściło album żywy, mocny, energiczny i po prostu świetny. Takiego indie rocka po prostu chce się słuchać, niezależnie od wszystkiego. Ocena: 9/10.