OFF Festival 2019 – Zapowiedź

XIV edycja kultowego już OFF Festiwalu nie jest być może jubileuszowa, ale jest nie mniej ważna na festiwalowej mapie Polski. Tradycyjnie publikuje najważniejsze informacje na temat tegorocznej edycji święta muzyki alternatywnej i gorąco zachęcam do uczestnictwa.

Gdzie i kiedy?

Okazuje się, że jednak jest to jubileuszowa edycja. Otóż OFF po raz już dziesiąty zagości w Katowicach, a dokładnie na Trzech Stawach. Kto był wcześniej w stolicy Śląska, ten wie, że nie brakuje tutaj zieleni. Nie inaczej jest na Trzech Stawach. OFF idealnie się odnalazł w pobliżu drzew, jezior oraz lotniska. Czas imprezy to już tradycyjnie pierwszy weekend sierpnia, który w tym roku wypada na 2-4 sierpnia.

Jakie gwiazdy wystąpią?

Tegoroczni headlinerzy to indie rockowcy z Foals, którzy ładnie się rozkręcają ze swoją muzyką. Kiedyś mnie drażnili i wydawali się kolejną brytyjską kapelą grającą nic nie wnoszącą nowego gitarową muzykę. Dziś mają swój rozpoznawalny styl, z którego pełnymi garściami czerpią młode kapele. Kolejna hit kapela to legenda britpopu lat 90 Suede. Mimo, że mają na koncie wiele hiciorów to na pewno nie zabraknie nowszych utworów. Trzecia gwiazda to kolejna legenda z lat 90. Mowa o Stereolab, które dzięki albumowi „Emperor Tomato Ketchup” odcisnęło swoje piętno na muzykę z pogranicza popu i alternatywy.

Kto jeszcze zagra?

Na pewno warto zwrócić uwagę na The Comet Is Coming i Jarvisa Cockera. Zagra też kolejna „mała” legenda lat 90 – Neneh Cherry. Być na Offie i nie zobaczyć Electric Wizard to jak być w Rzymie i nie widzieć papieża. Czadu na pewno dadzą Daughters a Soccer Mommy na pewno dostarczy wielu pozytywnych emocji. Polską reprezentację będzie stanowić m.in. Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”, Dezerter grający „Underground out of Poland„, Tęskno czy też Wczasy.

Ile kosztują bilety?

Na dzień dzisiejszy karnet trzy dniowy kosztuje 360 zł. Pole namiotowe to dodatkowy koszt w wysokości 80 zł. Bilety jednodniowe pojawią się w późniejszym terminie. Wejściówki można zakupić TUTAJ.

Więcej informacji na temat OFF Festivalu znajdziecie TUTAJ.

Turbo zakończenie Gry o Tron – recenzja 8 sezonu

Nie łatwo być twórcą „Gry o Tron„, serialu wręcz ubóstwianemu i przez wielu uważanego za najlepszy w dziejach. Telewizyjne widowisko o smokach i rycerzach ma miliony fanów na Świecie, których oczekiwania z każdym nowym sezonem rosły by osiągnąć szczyt przy finalnym sezonie. Ludzie pokochali te postacie, a w dobie możliwości internetu presja jest jeszcze większa niż chociażby paręnaście lat temu. Nie dziwi mnie więc reakcja rozczarowanych fanów potoczonym biegiem spraw, którzy wymyślili sobie by 8 sezon nakręcić jeszcze raz. Ponad milion ludzi podpisało petycję w tej sprawie! Nie pomaga też sam prowodyr całego show – George R.R. Martin, który mocno opieszale pisze najnowszy tom powieści. Co prawda pomagał on samym scenarzystom przy tworzeniu finału historii, ale czy takie samo będzie w jego książce? Ciężko stwierdzić. Jedno jest pewne, zakończenie serialu spotkało się raczej z zimnym przyjęciem. Czy zasłużenie? O tym poniżej. Ostrzegam, że mogą pojawić się spoilery.

Przyznam szczerze, że sam jestem rozczarowany tym jak ten serial się skończył. Jednak nie w ten sam sposób co miliony widzów, którym nie spodobało się, że finalna walka z Nocnym Królem była słabo widoczna, że John Snow nie pożegnał się w jednym odcinku z wilczurem czy też fakt, że Deanerys oszalała i stała się czarnym bohaterem. Najgorsze jest szczególnie to ostatnie, bo przecież tyle „madek” nadało imię swoim córkom na cześć bohaterki odgrywanej przez Emilię Clark. Podobnie jak Jakubowi Popieleckiemu z Filmwebu nie przeszkadzało mi to CO SIĘ DZiAŁO z bohaterami. W zasadzie odpowiadał mi ten bieg wydarzeń… W końcu to GRA O TRON! To serial, który chyba już zdążył przyzwyczaić, że żaden bohater nie jest bezpieczny i rzadko spotyka się tu happy endy. Większy problem miałem z tym JAK TO SIĘ DZIAŁO.

Generalnie uważam, że serial trzymał formę do 6 sezonu. Siódmy stanowił grę na czas i przeczekanie do finału. Ósmy miał natomiast być wielkim finałem. Niestety nie do końca się to udało. Wyraźnie czuć i widać gołym okiem jak bardzo szybko D.B. Weiss i David Benioff chcieli zakończyć ten serial i zająć się Gwiezdnymi Wojnami. 6 odcinków (pomimo, że długich) to stanowczo za mało by zamknąć udanie tyle ciekawych i angażujących widza wątków. Szczególnie boli mnie jak rozprawiono się z motywem armii Nocnego Króla. Hasło „Winter is coming” straszyło przecież przez 7 sezonów i człowiek spodziewał się więcej odpowiedzi niż pokazanie jednej epickiej bitwy. Nie dowiedzieliśmy się kim był Nocny Król i skąd ta motywacja zabicia Brana i zajęcia Westeros? Zimny ludek ze swoją armią umarlaków po prostu przyszedł i ostatecznie przegrał. A co się dzieje dalej? Otrzymujemy kolejną epicką bitwę o Królewską Przystań, która zamienia się w Teksańską Masakrę Piłą Mechaniczną. I to wszystko na przestrzeni 3 odcinków! Ostatni natomiast prezentują nam słodko-gorzkie zakończenie, które nie jest złe, ale mam poczucie, że to wszystko dzieje się za szybko. Na dobrą sprawę serial mógłby toczyć się do 10 sezonu i z pewnością skorzystałaby na tym cała historia. Swoją drogą, to ogromna rzadkość by mówić, że dany serial skończył się za szybko. Przeważnie działa to w odwrotną stronę.

Denerwuje także prostolinijne i zupełnie niewiarygodne zachowanie bohaterów. Trochę ciężko uwierzyć, że w końcowej scenie nikt nie chce ostatecznie tronu, o którym tak bardzo wszyscy marzyli. Tyrion – geniusz strategii myli się co chwile przez co jego pozycja słabnie a wszechwiedzący Varys nie domyśla się, że zostanie skazany na śmierć. Takich perełek jest oczywiście więcej. Przypomnę tylko podejście do smoków, które w każdym odcinku jest inne. Okazuje się, że łatwo jest zabić latającego gada by chwilę później uczyni go największym rozpierdalaczem w całym królestwie. Generalnie mógłbym się doczepić każdego wątku w tym serialu, a szkoda mi palców do opisywania tych wszystkich absurdów. Pomimo, że w 8 sezonie dzieje się dużo ciekawych rzeczy i ma ten serial swoje momenty to sposób w jaki jest to pokazane psuje odbiór całości. Trochę szkoda, bo lepsze zakończenie serialu mogłoby sprawić, że stawiało by się go w jednym rzędzie obok „Rodziny Soprano” czy też „The Wire„. A tak otrzymaliśmy coś na miarę „Zagubionych” – fajny serial, z kiepskim zakończeniem. Mam tylko nadzieję, że fani książki otrzymają coś znacznie lepszego.

Mroczny i ponury ScHoolboy Q opowiada o gangsterce – recenzja „Crash Talk”

W ostatnim czasie miałem ogromną chęć posłuchania jakiegoś dobrego, czarnego, soczystego kawałka hip-hopu za oceanu. Pragnienie to było tak wielkie, że zatęskniłem za Drake’iem i pomyślałem, że mógłby wypuścić coś nowego! Sam nie wierzyłem sobie, że chce nowe nagranie od faceta, który w ostatnim czasie zalewał nas nowymi utworami oraz płytami, i ogólnie szedł w ilość, nie jakość. Na szczęście z odsieczą przybył stary, dobry znajomy ScHoolboy Q, który wydał właśnie swój piąty album.

Quincy generalnie najnowszym albumem nie wprowadza nowej świeżości w gatunek. „Crash Talk” pod wieloma względami nie dorównuje prawdopodobnie najlepszemu „Oxymoronowi” ani także ostatniemu „Blank Face„. Ta płyta funkcjonuje na zasadzie przypomnienia, że ScHoolboy Q wciąż jest w grze i się liczy. Jednak fakt, że nowe wydawnictwo nie przebija dokonań poprzednich nie sprawia, że nie warto sięgnąć po „Crash Talk„. Wręcz przeciwnie! Mi ten longplay amerykańskiego rapera dał wiele przyjemności i idealnie się wkomponował w mój niedobór czarnego rapu z ostatniego czasu.

Quincy Matthew Hanley ponownie uderza w gangsterskie tony i mroczne klimaty. Wystarczy wsłuchać się w ponure „Die Wit Em” czy też otwierające całość „Gang Gang„, gdzie ScHoolboy Q rzuca: „Gang shit been high„. A w następnym „Tales” wciąż pozostajemy w tym samym klimacie a raper snuje gangsterskie opowieści w stylu: „Before I called you my friend, we shot the ones / Stretch smoke in my blunt, I need the funds„. Przygnębiająco-groźny nastrój panuje także na takich utworach jak „Floating” czy też „5200„. Jednak bez obaw, cała płyta tak nie brzmi. ScHoolboy Q potrafi bawić się brzmieniem i tutaj także to udowadnia. W „Chopstick” z gościnnym udziałem eksperta od gościnnych udziałów Travisa Scotta sięga po modny ostatnio trap, „Drunk” to jazzowe elementy a „Lies” to największy banger na płycie stworzony z mieszanki popu, r’n’b i hip-hopu. Pod koniec płyty usłyszymy nawet smyczki.

Jednak pomijając te parę odskoków to na „Trash Talk” rządzi i dzieli mrok. Co nie powinno dziwić, gdyż Quincy już wcześniej dał się poznać od swojej ciemnej strony. Raper za pomocą ciężkich i ponurych beatów a także nawijki o gangsterskich rzeczach tworzy obraz swojego gangsterskiego wizerunku. „Crash Talk” nie wprowadza w ten styl niczego nowego, ale to kawałek dobrego hip-hopu, który warty jest przesłuchania. Ocena: 6/10.