Sezon festiwalowy rozpoczęty – relacja ze SnowFest 2025

Już po raz trzeci rozpoczynam sezon festiwalowy od wizyty w zimowym Szczyrku. W tamtejszym amfiteatrze Skalite miał miejsce po raz dwunasty festiwal SnowFest. Ci, którzy śledzą moje wpisy na bieżąco, dobrze wiedzą, że jest to jedna z moich ulubionych imprez muzycznych, która idealnie łączy dobrą zabawę z muzyką i sportem. Jak był w tym roku? O tym poniżej w tekście.

Dzień I

Pierwszy, piątkowy dzień SnowFest rozpocząłem od wizyty Sceny Jelenia, gdzie imprezę rozkręcał duet KVPX6 z NARO. Scena otoczona dwoma jeleniami słynie z najlepszych imprez, które trwają do 24. Ponadto gorąca atmosfera pod namiotem przyciąga każdego, kto pragnie się rozgrzać w mroźny, górski wieczór. Pierwsza wizyta w Amfiteatrze Skalite tego dnia to występ legendarnej, brytyjskiej grupy Dub Pistols. Mający na koncie 10 długograjów i wiele udziałów w soundtrackach do gier wideo zespół idealnie wpisał się w założenie festiwalu. A jest nim dobra zabawa. Przyznam szczerze, że nie zagłębiałem się w twórczość Barry’ego Aswortha i spółki, jednak na żywo jest to ogromna porcja energii, która potrafi rozruszać każdego. Brytyjczycy poruszali się w klimatach reggae, trip-hopu oraz big beatu. Ich „Boom Schalaka” towarzyszyło mi przez resztę wieczoru.

Gwiazdą wieczoru była śląska grupa hip-hopowa Paktofonika. Dla mnie jako ślązaka i mikołowianina oczywistą, oczywistością jest fakt, że Paktofonika to LEGENDA Hip-Hopu. Jednak mam ostatnio poczucie, że chyba za mało to zaakcentowałem na blogu. Być może w niedalekiej przyszłości nadrobię to wpisem o PFK. Wracając jednak do koncertu. Widać, że Rahim i Fokus to stare, sceniczne wygi, które rozumieją się bez słów. Ich koncerty są dopracowane w 100 procentach, a raperzy wiedzą jak rozruszać każdą publikę. Koncert rozpoczął się z lekkim poślizgiem, ze względu na występ lokalnej grupy wykonującej muzykę góralską. Później lekka rozgrzewka z DJ Westem, który puścił parę szlagierów jak np. „Na Szczycie” Grubsona. Po odegraniu „Na mocy paktu” pojawili się Rahim i Fokus. Początek mocny z takimi utworami jak „Ja To Ja„, „Gdyby” czy też „Priorytety„. Nieco spadł poziom w okolicach środka występu, jednak końcówka to już była jazda bez trzymanki. Zawsze dobrze brzmiące „W peunej gotowości„, „ToNieMy” z podkładem Busty Rhymes no i nieśmiertelne „Jestem Bogiem” zostało odebrane z ogromnym entuzjazmem. A na sam koniec odegrane zostało „Chwile Ulotne„, i z całą pewnością wiele osób miało tak zwane ciary. Pierwszy dzień zakończyłem pod sceną Snowtent, gdzie występował Ros Addiction w akompaniamencie Foxa. Ross Addiction to w zasadzie już stały członek składu zarówno SnowFest jak i festiwalu Carbon. Poprzednio towarzyszył im MC Conrad, który niestety zmarł w kwietniu minionego roku.

Dzień II

Sobotni dzień SnowFest rozpocząłem od koncertu Meek, Oh Why? na scenie Amfiteatru Skalite. Stojący za tym projektem Mikołaj Kubicki, występował w akompaniamencie perkusji oraz instrumentów klawiszowych. Granie na początku imprezy ma swoje wady i zalety, ja jednak uwielbiam, gdy nie ma tłumów i można poczuć większą więź na linii słuchacz – artysta. Muzycznie koncert na wysokim poziomie. Muzyk z Częstochowy pomimo młodego wieku, ma już całkiem sporą dyskografię i wiele materiału, którym może żonglować na koncertach. Widać jednak było, że nie kocha sceny tak mocno jak chociażby występujący po nim Łąki Łan. To kolejny zespół, który miałem okazję zobaczyć na żywo miliony raz, jednak dopiero teraz to nastąpiło. A jak było? Dokładnie tak jak się spodziewałem. Totalny, kolorowy rozpierdziel muzyczny. Czysta energia w 100 procentach, taniec, miłość i muzyka. Nie zabrakło przebojów takich jak „Pola ar„, „Jamin‚” czy też „Łan Pała„. Tak jak dzień wcześniej Dub Pistols, polski funkowy zespół zapewnił sporo dobrej zabawy. Gwiazdą dnia był belgijski dj Netsky. Mój rówieśnik ma na koncie wiele, dobrze przyjętych utworów a jego występ to była demoniczna potańcówka pod chmurką. W ruch poszły remiksy wielu znanych utworów jak „Can’t Stop” Red Hot Chili Peppers czy też „Satisfaction” Benny’ego Benassi’ego. Dzień, jak i cały festiwal zakończyłem na mrocznym secie Rex The Dog. Trochę szkoda, że przegapiłem Gorgon City oraz Paule Tape, ale takie są realia festiwalowe. Nie można być na wszystkim i wszędzie…

SnowFest to także zawody sportowe, które w tym roku odbyły się w ramach Pucharu Europy FIS Rail Snowboard & Freeski. Zawody przyciągnęło zawodników z całej Europy, dzięki czemu byliśmy świadkami wielu niesamowitych tricków na desce oraz nartach. W porównaniu do poprzednich edycji, zmienił się tor zjazdu, dzięki czemu zawodnicy mogli robić większą ilość ewolucji na desce oraz nartach.

Podsumowując, dwunasta edycja SnowFest ponownie okazała się udana. Mam nadzieję, że poziom zostanie utrzymany również za rok i ponownie spotkamy się w Szczyrku przy dobrej muzyce i jagerku.

Pierwszy muzyczny strzał – Przegląd płyt z stycznia i lutego

Rysy – 4GIVE. Trzeci w dorobku długograj od warszawskiego duetu Rysy to z pewnością nie lada gratka dla wszystkich fanów muzyki elektronicznej. Łukasz Stachurko oraz Wojciech Urbański ponownie poruszają się w klimatach trance, techno czy też acid-techno. Jest mniej przebojowo jak na ich ostatnim albumie „4GET„, ale nie oznacza, że gorzej. Ten album wpada w ucho. To 9 utworów, gdzie każdy ma coś do powiedzenia i każdy coś tutaj dla siebie znajdzie. Czekam na wersje live na Carbonie albo Tauronie. Ocena: 7/10.

Ocena: 3.5 na 5.

Franz Ferdinand – The Human Fear. Co prawda z oryginalnego składu pozostał tylko wokalista Alex Kapranos oraz basista Bob Hardy, jednak brzmienie pozostało to samo. Franz Ferdinand grają wciąż te same indie rockowe ballady, co w 2005 roku. I z jednej strony jest to spoko, bo jeżeli jest się fanem tego grania to będzie ono wciąż nam pasowało. Ja jednak oczekiwałbym minimalnego rozwoju, a tego tutaj nie ma. Był moment w okolicach 2009 roku, gdy wydawało mi się, że Szkoci będą odważniej podchodzili do muzyki. „The Human Fear” jest jednak zaprzeczeniem tej tezy. Ten krążek brzmi jak żywcem wyciągnięty sprzed dwóch dekad. Ogólnie spoko, bo zawsze lubiłem Franz Ferdinand i nawet specjalnie na nich cisnąłem do Łodzi by w słuchać ich na łódzkim osiedlu w milionowym tłumie. Jednak zaraz po wyłączeniu, zapomina się o tym albumie. Ocena: 4/10.

Ocena: 2 na 5.

Cameron Winter – Heavy Metal. Niech tytuł was nie zmyli. Nie jest to granie w stylu Slayera. Wręcz przeciwnie. To gitarowe brzdąkanie, z łamiącym się wokalem Pana Camerona Wintera. Płyta mocno hajpowana przez Pitchfork, w moim jednak odczuciu przesadnie. Dałem szansę kilkukrotnie wokaliście Geese w jego solowym debiucie. Nie są to jednak totalnie moje klimaty, wieje tutaj straszną nudą. Nie jest to też całkowity niewypał bo doceniam takie kompozycje jak: „Nausicaa (Love Will Be Revealed)” z fajnym soulowym vibe’em czy też sufjanowy „Love Takes Miles„. Może to wina wokalu Camerona Wintera, a może sam zamysł na materiał do mnie do końca nie przemawia? Nie wiem, i zbytnio mnie to nie obchodzi. Bo nie wszystko musi się nam podobać, prawda? Ocena: 4/10.

Ocena: 2 na 5.

FKA Twigs – EUSEXUA. O Pani Tahliah Debrett Barnett pisałem na blogu wielokrotnie, i zawsze były to bardzo pozytywne opinie. W końcu w jej dyskografii nie ma słabych pozycji. Zaczynając od debiutanckiego „LP1” po ostatni mixtape „Caprisongs” wydany w 2022 roku. „EUSEXUA” to jej trzeci długograj i już od pierwszego, tytułowego utworu „Eusexua” otrzymujemy nietypowy miks elektronicznego transu z balladowym wokalem. Kolejny „Girl Feels Good” zabiera nas w przeszłość na przełom lat 90 i 2000, przywołując na myśl płyty Madonny z tamtego czasu. Ponadto jest tutaj sporo eksperymentowania z brzmieniem, wystarczy posłuchać takich utworów jak „Drums of Death” czy też „Sticky” by się o tym przekonać. To być może najmniej piosenkowa i popowa płyta artystki, ale podoba mi się droga, którą obrała. Połączenie elektroniki z jej charakterystycznym wokalem to idealna mieszanka. Ocena: 8/10.

Ocena: 4 na 5.

Ringo Starr – Look Up. Ringo Starr nie należał nigdy do gronach najbardziej wielbionych Beatlesów. I nic w tym dziwnego, gdy ma się przed sobą takich tuzów jak John Lennon, Paul McCartney czy George Harrison. I nawet w momencie, gdy pozostało ich już tylko dwóch to najnowsza płyta Ringo przeszła raczej bez większego echa. Nie jest to wydarzenie na miarę powrotu The Rolling Stones czy też nowej płyty Beyonce bądź innej gwiazdy pop/rock. Być może to z powodu tego, że Ringo wydaje swoje płyty dość systematycznie. Od rozpadu żuczków w 1970 roku wydał ich 21! Do tego trzeba dorzucić 6 Ep-ek, 2 albumy live, 8 albumów jako Ringo Starr & His All-Starr Band, oraz wiele innych kompilacji i kolaboracji. Koleś pomimo 84 lat na karku nie próżnuje i wciąż ma nowe pomysły na muzykę. „Look Up” w odróżnieniu od ostatniego rockowego „What’s My Name” zostało nagrane w rytmach country. I to brzmienie jak i ten kowbojski kapelusz całkowicie pasuje do eks-perkusisty The Beatles. Materiał składa się z 11 utworów, które słucha się sprawnie i dość przyjemnie. To 37 minut lekkiego, gitarowego grania i śpiewania o dawnych miłościach i dziejach. Jednak Starr nie popada zbytnio w rozpamiętywanie i nagrywa utwory tak, jakby dalej były lata 60. Ocena: 6/10

Ocena: 3 na 5.