Muzyka

David Lynch – Crazy Clown Time

/ paweuu / Dodaj komentarz

Nasz ulubiony reżyser, twórca takich filmów jak „Blue Velvet”, „Mullholland Drive” czy też „Indland Empire” bierze się na poważnie za robienie muzyki.

Wcześniejsze doświadczenia muzyczne Pana Lyncha odnoszą się wyłącznie do tworzenia soundtracków do własnych filmów w współpracy z Angelo Badalamentim oraz wydania kompilacji „Polish Night Music” stworzonej przy pomocy Marka Zebrowskiego. Co tym razem wymyślił rewelacyjny reżyser?

Otóż mistrz klaustrofobicznych ujęć wymyślił sobie (a może wyśnił?) nagrania z muzyką taneczną. Utwory na „Crazy Clown Time”  nie są typowymi utworami pop, które odnalazłby się na byle prywatce. Gdyż jest to muzyka mroczna, psychodeliczna i nadająca się świetnie do leśnych barów żywcem wyjętych z „Twin Peaks: Fire Walk With Me”. Klimat, który został tutaj wytworzony dzięki tajemniczym wokalom i gdzieniegdzie wtrącającej się gitary można porównać do barowych powitań wstającego słońca. Jednym słowem muzyka idealna na powrót do domu po dłuuuugim wieczorze.

Słuchając tej płyty ma się wrażenie jakby po raz kolejny David Lynch chciałby zgłębić tajniki ludzkiej psychiki. Oczywiście w sposób obrazowy, czyli tworzenie filmów wychodzi mu to znakomicie. Z muzyką jest jednak tak, że Ameryki nie odkrywa. Nawet Karen O z Yeah Yeah Yeahs znajduje się na tej płycie jedynie ze względów marketingowych. Mianowicie chodzi mi o to, że gdyby nie nazwisko Lynch na okładce to ta płyta nigdy by nie zaistniała na taką skalę.

Jednak trzeba oddać artyście to, że jest wszechstronny, niemalże renesansowy. I co więcej to co robi, robi dobrze. Bo „Crazy Clown Time” to płyta dobra, ale nie zapadająca w pamięć tak jak ujęcia z filmów  „Lost Higway” czy też „Wild At Heart”. Dlatego tylko 6/10.

Off’owe propozycje część szósta

/ paweuu / Dodaj komentarz

Powoli rozpoczyna się ostateczne odliczanie. Już za kilkanaście dni wystartuje kolejna edycja najlepszego alternatywnego festiwalu w kraju nad Wisłą. Co warto sprawdzić? Szósta część mojego przewodnika tym razem poleca legendę indie rocka Stephena Malkmusa oraz brytyjski zespół Death in Vegas.

Stephen Malkmus and The Jicks – Mirror Traffic (2011). Stephen Malkmus to nazwisko, które ceni każdy fan dobrej muzyki. Tego legendarnego muzyka znamy przede wszystkim dzięki grupie Pavement, która uważana jest do tej pory za pionierską w dziedzinie alternatywnego rocka. Lata 90 to Stephen Malkmus i jego zespół, ale przecież mamy już rok 2012.Nasuwa się zatem pytanie: co może obecnie zaserwować nam ten artysta? Otóż po rozpadzie Pavement amerykański muzyk nagrywał wraz ze zespołem The Jicks. „Mirror Traffic” to piąta płyta wydana przez Malkmusa wraz z The Jicks. Po kilkukrotnym przesłuchaniu tego albumu nasuwają się dwie myśli. Po pierwsze słychać tutaj zgrabną rękę Malkmusa, który potrafi pisać fajne, gitarowe piosenki. To zdecydowanie plus. Jednak druga myśl podpowiada mi napisanie w tym miejscu słowa: „wtórność”. To już wszystko było, słyszeliśmy to na takich albumach jak: „Slanted and Enchanted”, „Croocked Rain, Crooked Rain” czy też „Wowee Zowee”. Nic nowego się raczej nie wkrada w te utwory. Pomimo to nie można odmówić tym piosenkom uroku i pewnego rodzaju zgrabności. Łatwo to się łyka, ale jeszcze łatwiej zapomina. Jest sympatycznie, na koncercie również tak powinno być.

Death in Vegas – Scorpio Rising (2003). Death Vegas to także wyjadacze. Zespół istnieje od 1994 roku i w tym czasie zdążył wydać kilka dobrych albumów. Najlepszy wydaje się być ten z 2003 roku zatytułowany: „Scorpio Rising”. Dużym atutem tego albumu jest różnorodność. Te piosenki nagrane w rożnych konwencjach i stylach zaskakują. Pierwsze utwory zagrane instrumentalnie wprowadzają nas w transowy „Hands Around My Throat”. Tytułowy „Scoprio Rising” przypomina nam najlepsze lata britrocka w wykonaniu Oasis, akustyczny „Killing Smile” nawiązuje do tego co najlepsze w hipsterskim folku a kolejny w kolejności „Natja” to zabawa z elektroniką. Ciekawy jest przypadek „So You Say You Lost Your Baby”, który próbuje zmierzyć się z typowym amerykańskim podejściem to rockowej piosenki. I co najlepsze wygrywa to starcie. Całość kończy ponad 10-minutowe, beatlesowskie „Help Yourself”. Na prawdę fajnie się słucha tej płyty. Jeżeli na koncercie zespół zaserwuje nam tak zróżnicowany set to wszyscy przynajmniej po trochu będą zadowoleni.

 

Violens – True

/ paweuu / 3 Komentarze

Tylko prawdziwy malkontent powie, że w tym roku brakuje dobrych płyt. Grupa Violens udowadnia, że jest inaczej wydając trzeci album, który okazuje się najlepszym ich dziełem w dorobku.

„True” to zdecydowanie jedna z lepszych płyt jakie dane było mi słuchać w tym roku. Zapoznałem się z nią już parę tygodni temu, ale by o niej cokolwiek sensownego napisać musiałem sobie wyrobić zdanie notorycznie słuchając cały album od „Totally True” do wieńczącego dzieło „So Hard To See”.

Już pojawiające się w sieci single zapowiadały bardzo ciekawy album. I nie było żadnej przykrej niespodzianki, gdy przesłuchałem całość. „True” to bardzo miły w odbiorze, lekki, troszkę smętny, troszkę radosny album oparty o fajne gitarowe brzdąkanie. Dzięki specyficznemu wokalowi Jorge’a Elbrechta i Iddo Arada całość ma niepowtarzalny klimat zamglonej, tajemniczej wyspy, którą można odkrywać codziennie na nowo. Dobrze powie ten, kto uważa, że to fajny album na lato, ale nie będzie w błędzie także osoba, która będzie zakochiwać się w tych utworach podczas jesiennych, deszczowych wieczorów.

Poza typowo indie-popowymi balladami mamy tutaj także do czynienia z bardziej energicznymi utworami takimi jak: „All Night Low”, gdzie Vilolens pokazuje wyjątkowo ostrego pazura wprowadzając troszkę punkowej rebelii. Podczas odsłuchiwania „True” nuda nas nie dopadnie, w pełni gwarantuje. Oj czuje, że dzięki takim utworom jak „When to Let Go”, „Unfolding Black Wings” czy też „Sariza Spring” będzie pierwsza dziesiątka roku 2012. Ocena: 9/10. A jak by, że inaczej?