Muzyka

The Flaming Lips – Yoshimi Battles the Pink Robots

/ paweuu / 3 Komentarze

THE FLAMIG LIPS to jeden z najbardziej nietuzinkowych zespołów rockowych, które pojawiły się na przestrzeni ostatnich trzech dekad. Dwunasty album studyjny „Embryonic” (Warner, 2009) z gościnnym udziałem Karen O (Yeah Yeah Yeahs), MGMT i Thorstena Wörmanna to prawdziwy majstersztyk notowany na szczytach zestawień najznakomitszych płyt ubiegłego roku bądź dziesięciolecia.

Tak wygląda opis zespołu na oficjalnej stronie festiwalu OFF Festival. Krótko, ale po co więcej się rozpisywać? Wiadomo, że są wielcy i głównie to oni uświetniają tegoroczną imprezę Artura Rojka. Tym razem nie Mysłowice a Katowice. Polityka samorządowa… Cóż, dla wielu to nawet lepiej. W obecnym roku Artur zrozumiał, że jeżeli chce zarobić to są dwie opcje: podwyżka cen biletów albo więcej znany zespołów. Wybrał to drugie. Zeszłoroczny OFF wyglądał raczej jak kameralny piknik w porównaniu z masami ludzi w 2008. Dwa lata temu był Mogwai, British Sea Power, Clinic, of Montreal, Meonomea. Jednym słowem miazga. Rok temu Artur postawił na debiutantów i nie jest to głupie, ale trzeba do tego worka jeszcze rzucić coś co ludzie kupią. W tym roku rzucił, ale wymieszał to tradycyjnie z juwenaliowymi pierdółkami.

A Flaming Lips? Mocny punkt. Przybijam piątkę. Dla mnie Flaming Lips to muzyka marzycieli. Marzycie czasami? Ja dość często sobie coś wyobrażam. Słuchając klasyków które nagrał Wayne Coyne oraz reszta chłopaków wydaje mi się jakbym leciał na jakiejś chmurce jak muminki w jednym ze swoich odcinków. Z resztą w teledysku do Do You Realize Wayne sam odlatuje. Apropos tego kawałka, chyba największy hit grupy. Przy odpalaniu płyt tej zacnej ekipy wytwarza się pewnego rodzaju magia. Słyszałem głosy, że na koncertach również się pojawia. Zwłaszcza, że Amerykanie słynną z efektownych widowisk i dobrego brzmienia na żywo. Pod tym względem nie powinni zawieźć.

Z pewnością większość piosenek pojawi się z płyty Embryonic, która wywołuje skrajne emocje. Jest ona dobra, ale większość na pewno liczy na jakieś starsze szlagiery. Miejmy nadzieje, że nie zostaną pominięte. Bo taki Yoshimi Battles The Pink Robots p.1 czy też wspominany Do You Realize? to esencja ich muzyki. A muzykę mają kurcze dobrą. Jest w tym coś takiego popowego, melodyjnego jak i nietuzinkowego.

Najwięcej uwagi należy jednak skupić osobie Wayne’a Coyne. Koleś jest liderem, mózgiem i wszystkim dla tego zespołu. On jest pewnego rodzaju słońcem w układzie Flaming Lips. Nieokrzesane kędziory, precyzyjnie wygolony zarost, jasne garnitury na miarę. Koleś się kreuję na swój sposób dość konkretnie. Jednak w tym przypadku najważniejszy nie jest wygląd tylko jego charyzma, pomysły i przede wszystkim głos. Idealnie się komponuje z tłem muzycznym. Uspokaja mnie niczym ciepła herbatka. Ocena: 9/10.

Do You Realize??

Paweuu Playlist Czerwiec

/ paweuu / 13 Komentarzy

Czerwiec 2010 w tym roku to przede wszystkim: Mistrzostwa Świata, Wybory prezydenckie oraz tropikalna pogoda. A więc:

Afrokolektyw – Hymn Polskiej Reprezentacji na MŚ RPA 2010. I tu już pojawia się ten paradoks tytułu, Polska nie pojechała do RPA na mistrzostwa. Mimo wszystko 2% ankietowanych w pewnej ankiecie uważa, że Polska zdoła wygrać Mundial odbywany na Czarnym lądzie. Przez najbliższy miesiąc czekają nas mecze w których będzie toczyła się walka o prymat najlepszej drużyny Świata. Zespół Afrokolektyw z okazji piłkarskich rozgrywek nagrał komiczny kawałek o przewrotnym tytule. Konstrukcja jest dość prosta. Bębny – tak, tak skojarzenia z Afryka słuszne jak najbardziej plus saksofon plus parodiowanie najśmieszniejszych haseł Dariusza Szpakowskiego i reszty ekipy komentatorskiej. Pomysł dość fajny i ciekawy, sprawdźcie sami.

Posłuchajcie

2 Sisters – Są nas miliony. Kampania trwa w najlepsze. Kiedy już emocje po tragedii 10 kwietnia prawie opadły tak jak wody na zalanych terenach w Polsce polityce walczą zażarcie o każdy głos. Chodź ta kampania wyjątkowo jest pozytywna i brakuje „gry na haki” to pojawiają się od czasu do czau jakieś jajca. Póki co najlepszy PR, najlepszą kampanie wyborczą prowadzi Grzegorz Napieralski z SLD. Grzesiu, który zajął miejsce śp Szmajdzińskiego był z góry skazany na porażkę, ale jak wykazują sondaże jako jedyny notuje wzrost poparcia. I można się naśmiewać, że jest ta śmieszna hip-hopowa piosenka a teraz „przebojowy” hicior dwóch siostrzyczek, które przerobiły swój eurowizyjny Come On na To On. Napieralski póki co napiera każdą możliwą drogą, ale widać, że internet nie jest mu obcy.A muzyczne wzorce czerpie od najlepszych.

Posłuchajcie

David Guetta feat. Kid Cudi – Memories. Hey Hey Yeah Yeah. Po miesiącu ulew  nadszedł czas na upały i prześciganie się w zawodach o najbardziej hiciarski kawałek wakacji 2010. Jedną z propozycji zarzucił już dejot z Francji nagrywając słoneczny dance killer w sam raz na plaże, polane, klub disco itd.  Koleś póki co wydaje same parkietowe wyjadacze, które pochłaniają mnóstwo czasu na antenach radia i playlistach klubów tanecznych. I tak piosenka najlepiej brzmi  podczas jazdy samochodem w sobotnie słoneczne popołudnie w kierunku najbliższego jeziora.

Posłuchajcie

Uffie – Sex Dreams and Denim Jeans

/ paweuu / Dodaj komentarz

Najjaśniejsza gwiazda tegorocznego Selector Festival o której słyszeliśmy już w 2006 roku w końcu wydaje długogrający album, długo wyczekiwany w porcysowych środowiskach.

Osobiście nigdy nie rozumiałem jarania się Uffie. Po przesłuchaniu Pop The Glock nie ogarniałem fenomenu wokalistki. Jakoś mi nie leżał ten kawałek do następnych nawet się nie garnąłem. Nie rozkminiłem także zachwytów nad dzikimi sesjami zdjęciowymi, ale to akurat każdy ma inną definicje piękna. Ja mam swoją i jest dla mnie wyjątkowa. Wiadomo o gustach się nie dyskutuje. Na plus można odznaczyć udział w The Party na debiucie Justice.

Jakoś ciężko mi było sięgnąć po tą płytę. Hype otaczający pannę Hartley wydawał się nie związany z muzyką co z samą otoczką, która gdzieś cały czas się unosiła nad jej głową. Jak to gdzieś napisali:

a) jest ładna
b) jest nastoletnia
c) nawija o imprezowaniu, chlaniu i seksie
d) jest nastoletnia

A ja chciałem tylko czegoś fajnego posłuchać. I posłuchałem. Muszę przyznać, że pozytywnie się zaskoczyłem. Płyta jest na bardzo dobrym poziomie i w zasadzie mocno daje radę. Chodź zaczyna się sennie i mało przebojowo od Pop The Glock i Art Of Uff to im dalej to już tylko lepiej by w okolicach tytułowego kawałka osiągnąć apogeum. Add Suv z gościnnym występem Pharella Williamsa jest jednym z lepszych utworów na płycie. Razem z Brand New Car oraz MC Can Kiss obrazują tą bardziej imprezową część płyty. Sama Uffie stara kreować się na człowieka imprezkę. „Sometimes I wake up in my bed And I don’t know where I’ve been”. Nabrała także typowo murzyńskich przechwałek typu „I’ve got 12 milions fans”. A kolega Pharell nawija o Memento (widzieliście?), ale pasuje w tych klimatach. Bardziej mi się podobał niż w kolaboracji z Snoopem.

Z drugiej znowu strony jest dużo lekkich przyjemnych dla ucha kawałków a Uffie w swojej nawijce w First Love słyszymy opowieść o pierwszej miłości oraz zwierzenia typu: „I love it when you whisper in my ear/ You say the (sweetest) things that I wanted to hear” natomiast Hong-Kong Garden to powrót do wspomnień z miejsca gdzie dorastała. Aczkolwiek zapożyczone od zespołu Siouxsie and the Banshees. Poza tym jest jeszcze Our Song czy Illusion of Love.

Generalnie jest dość melodyjnie. Podkłady stoją na bardzo dobrym poziomie. Można się doczepić momentami do nawijki Uffie, jednak oceniając całość to wzbudziła we mnie pozytywne odczucia. Dużo dobrych hooków. Muzycznie jest na prawdę bogato. Skumajcie taki Nauneu, no może saksofon w MC Can Kiss niedorozwinięty, ale to specjalnie. Generalnie dobra muza na letnie imprezy. Joł. Ocena: 8/10

Posłuchajcie First Love