Recenzje

The Thermals – Now We Can See

/ paweuu / 4 Komentarze

now-we-can-see…Aż sobie puściłem dzisiaj The Pixies… Nie, żartuje oczywiście. Taka ironia względem poprzedniej recenzji Painsów. Pośmiewny jestem, chodź nie powinienem. Bo teraz powinno być poważnie. Zatem… Powaga! Ok!

Czemu na poważnie? Bo nie potrafię pojąć jak tu się jarać The Thermals niczym Pitchfork? 7.8 to względnie wysoka ocena, bardzo dobra nota. Tylko za co? Pytam się za co? Ja dawno takiego bezpłciowego grania nie słuchałem. Zespół jak setki innych w Anglii. Zero pomysłu na siebie a są już na wysokości trzeciej płyty! Hello? Coś chyba jest nie tak. No sorry ja tego nie ogarniam. Słucham, słucham. Staram się łagodnie ich oceniać, być wyrozumiałym, ale nie potrafię.

No bo po prostu tak wieje nudą, że nic tylko ziewać. Mega wtórność. Nic nowego. Ok nie muszą wymyślać nowego gatunku, ale przynajmniej mogli by zaciekawić czymś. A tego „czegoś” tutaj po prostu nie ma. Są lepsze momenty, taki Liquid In, Liquid Out jest nawet przez moment fajny. Jednak za chwilę znowu zasypiamy. I tych dłużyzn jest znacznie więcej. Wszystko zlewa nam się w jedna szarą, mętną, bezwyrazową papkę. Niby próbują zaciekawić tekstami. No chyba nie bardzo. Nie bardzo. Mam nadzieję, że live wypadnie to lepiej niż na albumie. Sorry nie chce mi się już dłużej ciągnąć tej recki. Ocena: 5/10. Idę spać.

P.S. Okładki mają za to fajne, ale chyba nie ocenia się książki po okładce? Now We Can See

The Pains Of Being Pure At Heart – The Pains Of Being Pure At Heart

/ paweuu / 9 Komentarzy

the-pains-of-being-pure-at-heart…aż sobie puściłem dzisiaj My Bloody Valentine…

…wcześniej oczywiście słuchając alternatywnej rewelacji tego roku. Rewelacja to chyba dobre określenie. Po koncercie na Primaverze (Hiszpański odpowiednik Off Festival) The Pains Of Being Pure At Heart (bo o nich mowa) byli na ustach wszystkich. Mimo, że ostatnio słucha się tylko jednego artysty, to i tak Painsi mogą liczyć na dobre miejsce w podsumowaniach najbardziej prestiżowych portali muzycznych.

W zasadzie po pierwszych odsłuchach płyty wydali mi się tacy banalni. Ot typowe granie w stylu mieszanki wszystkich najlepszych indje rockowych kapel. Żadna nowość. Z czasem jednak się przekonałem, że jest w tym coś więcej. Zaraz mi przyszły do głowy skojarzenia z wcześniej wspomnianym My Bloody Valentine.

Płytka może nie przebija nowego Grizzly Bear czy niemal już kultowego Animal Collective, ale daje radę. Cholernie przyjemnie się tego słucha. Każdy jeden kawałek daje sporo radości, płyta na równym, bardzo dobrym poziomie. Dużo fajnych dźwięków, miła dla ucha gitarka, gdzieś tam w tle radosne klawisze i uspokajające wokale. Mocne punkty tej płyty. I wszystko w dość szybkim tempie, że zanim się obejrzymy to już jesteśmy przy Gentle Stons i puszczamy płytkę jeszcze raz. Wracanie do tej płyty to sama przyjemność.

Jeżeli chodzi o letnie klimaty, to ta płytka genialnie się w nie wbija. Leżysz na leżaku, zajadasz kiełbaskę, popijasz tyskim, opalasz bebech, drapiesz się po jajcach i do tego słuchasz tej uroczej płyty. Zajebista sprawa. Ocena: 8/10

The National – Alligator

/ paweuu / 4 Komentarze

Alligator-NationalX_The_480Pewnego ulewnego i pochmurnego wieczoru Marzena i Andrzej siedzieli w pokoju oglądając M jak Miłość. Gdy akcja serialu przybierała na tempie Marzena wyłącza telewizor argumentując to potrzebą nauki do zbliżającej się sesji. Znużony Andrzej rozpoczyna konwersacje.

–Marzenko pamiętasz taki zajebisty film z lat 80? O takim ogromnym krokodylu, który zjadł limuzynę i jeszcze inne rzeczy jadł.

-Aligator?

-O dokładnie to! Muszę poszukać go na jakimś emulu.

–Mi bardziej słowo Aligator kojarzy się z niedawną płytą The National. Z resztą chyba najlepszą ich płytą.

-Wiesz co, słuchałem ostatnio tej płyty nawet. Powiem ci, że całkiem dobra. Nie jest to mistrzostwo, ale daje radę. Jakiś porządny poziom z pewnością ta płyta prezentuje. A słuchałem jej, bo wiesz odrabiam lekcje zadane przez profesora Rojka.

– Ja bym tak się nie zachwycała Andrzej. Moim zdaniem momentami powiewa nudą na tej płycie. Poza tym drażnią mnie już zespoły, które chcą grać jak mój ukochany Interpol! Paul na pewno jest wkurzony, że go wszyscy chcą imitować.

-Paul raczej nie zastanawia się nad tym. Jeśli nawet tak to moim zdaniem powinien być zadowolony. Jednak nie przesadzałbym z porównaniem do Interpolu. Mi momentami przypominają Wolf Parade, chodź nie do końca. Alligator to mimo wszystko spokojna płyta. Taki „Daughters Of The Soho Riots” to sielanka a la National.

–Mi bardziej chodziło o barwę głosu Matta Berningera…

-A wiesz co się mówi o Banksie?

–to co innego! Pozatym ta sielanka o której mówisz to nie przez cały czas. Abel to energiczny utwór, ale mnie nie przekonywuje.

Najbardziej w tym utworze podoba mi się końcowy motyw z wrzaskami. Nie mówiłem Ci jeszcze tego, ale ja na poważnie wybieram się do Mysłowic. Mam  nadzieję, że pojedziesz ze mną.

–W tamtym roku było zajebiście. Była Menomena i Caribou. Moje ulubione zespoły.

-Zawsze ceniłem Ciebie za twój wyrafinowany gust muzyczny. Co robimy w tym roku?

-Wiesz co… Jak już mówiłam National jest dla mnie wtórny a to jedyny zespół, który znam z tego rocznego line-upu. Chyba sobie odpuszczę. Myślałam raczej o innym festiwalu. Będą porządne, znane zespoły.

-Na przykład?

-Kings of Leon! Wiesz jak ich uwielbiam! Na MTV2 puszczają teraz ich nowy teledysk. I tam jest taka scena, gdzie żarówka pęka. Rozumiesz? Ta żarówka już potem nie istnieje. Oni są genialni.

– Nie wiem czy National robi także takie teledyski z wybuchami, ale mi bardziej chodzi o doznania muzyczne niż o ściskanie się z tysiącami indie dzieciaków.

-Ojj jak zwykle marudzisz. Chodź będzie super!

-Nigdy też nie potrafiłem Ci odmówić… ale jak będzie za rok w Mysłowicach Death Cab for Cutie to jedziemy!

Ocena: 7/10