Turbo zakończenie Gry o Tron – recenzja 8 sezonu

Nie łatwo być twórcą „Gry o Tron„, serialu wręcz ubóstwianemu i przez wielu uważanego za najlepszy w dziejach. Telewizyjne widowisko o smokach i rycerzach ma miliony fanów na Świecie, których oczekiwania z każdym nowym sezonem rosły by osiągnąć szczyt przy finalnym sezonie. Ludzie pokochali te postacie, a w dobie możliwości internetu presja jest jeszcze większa niż chociażby paręnaście lat temu. Nie dziwi mnie więc reakcja rozczarowanych fanów potoczonym biegiem spraw, którzy wymyślili sobie by 8 sezon nakręcić jeszcze raz. Ponad milion ludzi podpisało petycję w tej sprawie! Nie pomaga też sam prowodyr całego show – George R.R. Martin, który mocno opieszale pisze najnowszy tom powieści. Co prawda pomagał on samym scenarzystom przy tworzeniu finału historii, ale czy takie samo będzie w jego książce? Ciężko stwierdzić. Jedno jest pewne, zakończenie serialu spotkało się raczej z zimnym przyjęciem. Czy zasłużenie? O tym poniżej. Ostrzegam, że mogą pojawić się spoilery.

Przyznam szczerze, że sam jestem rozczarowany tym jak ten serial się skończył. Jednak nie w ten sam sposób co miliony widzów, którym nie spodobało się, że finalna walka z Nocnym Królem była słabo widoczna, że John Snow nie pożegnał się w jednym odcinku z wilczurem czy też fakt, że Deanerys oszalała i stała się czarnym bohaterem. Najgorsze jest szczególnie to ostatnie, bo przecież tyle „madek” nadało imię swoim córkom na cześć bohaterki odgrywanej przez Emilię Clark. Podobnie jak Jakubowi Popieleckiemu z Filmwebu nie przeszkadzało mi to CO SIĘ DZiAŁO z bohaterami. W zasadzie odpowiadał mi ten bieg wydarzeń… W końcu to GRA O TRON! To serial, który chyba już zdążył przyzwyczaić, że żaden bohater nie jest bezpieczny i rzadko spotyka się tu happy endy. Większy problem miałem z tym JAK TO SIĘ DZIAŁO.

Generalnie uważam, że serial trzymał formę do 6 sezonu. Siódmy stanowił grę na czas i przeczekanie do finału. Ósmy miał natomiast być wielkim finałem. Niestety nie do końca się to udało. Wyraźnie czuć i widać gołym okiem jak bardzo szybko D.B. Weiss i David Benioff chcieli zakończyć ten serial i zająć się Gwiezdnymi Wojnami. 6 odcinków (pomimo, że długich) to stanowczo za mało by zamknąć udanie tyle ciekawych i angażujących widza wątków. Szczególnie boli mnie jak rozprawiono się z motywem armii Nocnego Króla. Hasło „Winter is coming” straszyło przecież przez 7 sezonów i człowiek spodziewał się więcej odpowiedzi niż pokazanie jednej epickiej bitwy. Nie dowiedzieliśmy się kim był Nocny Król i skąd ta motywacja zabicia Brana i zajęcia Westeros? Zimny ludek ze swoją armią umarlaków po prostu przyszedł i ostatecznie przegrał. A co się dzieje dalej? Otrzymujemy kolejną epicką bitwę o Królewską Przystań, która zamienia się w Teksańską Masakrę Piłą Mechaniczną. I to wszystko na przestrzeni 3 odcinków! Ostatni natomiast prezentują nam słodko-gorzkie zakończenie, które nie jest złe, ale mam poczucie, że to wszystko dzieje się za szybko. Na dobrą sprawę serial mógłby toczyć się do 10 sezonu i z pewnością skorzystałaby na tym cała historia. Swoją drogą, to ogromna rzadkość by mówić, że dany serial skończył się za szybko. Przeważnie działa to w odwrotną stronę.

Denerwuje także prostolinijne i zupełnie niewiarygodne zachowanie bohaterów. Trochę ciężko uwierzyć, że w końcowej scenie nikt nie chce ostatecznie tronu, o którym tak bardzo wszyscy marzyli. Tyrion – geniusz strategii myli się co chwile przez co jego pozycja słabnie a wszechwiedzący Varys nie domyśla się, że zostanie skazany na śmierć. Takich perełek jest oczywiście więcej. Przypomnę tylko podejście do smoków, które w każdym odcinku jest inne. Okazuje się, że łatwo jest zabić latającego gada by chwilę później uczyni go największym rozpierdalaczem w całym królestwie. Generalnie mógłbym się doczepić każdego wątku w tym serialu, a szkoda mi palców do opisywania tych wszystkich absurdów. Pomimo, że w 8 sezonie dzieje się dużo ciekawych rzeczy i ma ten serial swoje momenty to sposób w jaki jest to pokazane psuje odbiór całości. Trochę szkoda, bo lepsze zakończenie serialu mogłoby sprawić, że stawiało by się go w jednym rzędzie obok „Rodziny Soprano” czy też „The Wire„. A tak otrzymaliśmy coś na miarę „Zagubionych” – fajny serial, z kiepskim zakończeniem. Mam tylko nadzieję, że fani książki otrzymają coś znacznie lepszego.

Mroczny i ponury ScHoolboy Q opowiada o gangsterce – recenzja „Crash Talk”

W ostatnim czasie miałem ogromną chęć posłuchania jakiegoś dobrego, czarnego, soczystego kawałka hip-hopu za oceanu. Pragnienie to było tak wielkie, że zatęskniłem za Drake’iem i pomyślałem, że mógłby wypuścić coś nowego! Sam nie wierzyłem sobie, że chce nowe nagranie od faceta, który w ostatnim czasie zalewał nas nowymi utworami oraz płytami, i ogólnie szedł w ilość, nie jakość. Na szczęście z odsieczą przybył stary, dobry znajomy ScHoolboy Q, który wydał właśnie swój piąty album.

Quincy generalnie najnowszym albumem nie wprowadza nowej świeżości w gatunek. „Crash Talk” pod wieloma względami nie dorównuje prawdopodobnie najlepszemu „Oxymoronowi” ani także ostatniemu „Blank Face„. Ta płyta funkcjonuje na zasadzie przypomnienia, że ScHoolboy Q wciąż jest w grze i się liczy. Jednak fakt, że nowe wydawnictwo nie przebija dokonań poprzednich nie sprawia, że nie warto sięgnąć po „Crash Talk„. Wręcz przeciwnie! Mi ten longplay amerykańskiego rapera dał wiele przyjemności i idealnie się wkomponował w mój niedobór czarnego rapu z ostatniego czasu.

Quincy Matthew Hanley ponownie uderza w gangsterskie tony i mroczne klimaty. Wystarczy wsłuchać się w ponure „Die Wit Em” czy też otwierające całość „Gang Gang„, gdzie ScHoolboy Q rzuca: „Gang shit been high„. A w następnym „Tales” wciąż pozostajemy w tym samym klimacie a raper snuje gangsterskie opowieści w stylu: „Before I called you my friend, we shot the ones / Stretch smoke in my blunt, I need the funds„. Przygnębiająco-groźny nastrój panuje także na takich utworach jak „Floating” czy też „5200„. Jednak bez obaw, cała płyta tak nie brzmi. ScHoolboy Q potrafi bawić się brzmieniem i tutaj także to udowadnia. W „Chopstick” z gościnnym udziałem eksperta od gościnnych udziałów Travisa Scotta sięga po modny ostatnio trap, „Drunk” to jazzowe elementy a „Lies” to największy banger na płycie stworzony z mieszanki popu, r’n’b i hip-hopu. Pod koniec płyty usłyszymy nawet smyczki.

Jednak pomijając te parę odskoków to na „Trash Talk” rządzi i dzieli mrok. Co nie powinno dziwić, gdyż Quincy już wcześniej dał się poznać od swojej ciemnej strony. Raper za pomocą ciężkich i ponurych beatów a także nawijki o gangsterskich rzeczach tworzy obraz swojego gangsterskiego wizerunku. „Crash Talk” nie wprowadza w ten styl niczego nowego, ale to kawałek dobrego hip-hopu, który warty jest przesłuchania. Ocena: 6/10.

Młodociana depresja na sprzedaż – recenzja „When We All Fall Asleep, Where Do We Go” Billie Eilish

Showbiznes zdążył już nas przyzwyczaić do najróżniejszych akcji. Od dziwnych, przez mocno dziwne a kończąc na kosmicznym poziomie niepojętości. Czego się nie zrobi w końcu dla promocji produktu? A im bardziej oryginalny i jednocześnie absurdalny pomysł – to tym lepiej! Nie mniej trzeba mu przyznać, że skuteczność tych akcji jest lepsza niż wyniki strzeleckie Krzysztofa Piątka w tym sezonie. W ten sposób dałem się złapać na Billie Eilish.

Czysto, po ludzku zaciekawił mnie ten cały szum wokół 17-letniej amerykanki. Otóż mocno hajpowana przez producentów z Los Angeles wokalistka zaczęła wzbudzać skrajne emocje. A wszystko przez info o rzekomej depresji młodej pieśniarki z miasta aniołów. Swoje dołożył także mroczny wizerunek Billie Eilish, a do pieca jak zwykle dorzucił sam INTERNET. Efekt? Ogromne zainteresowanie płytą i pierwsze miejsce na amerykańskiej liście przebojów. Możemy oczywiście się zastanawiać na ile prawdziwa jest w tym wszystkim młoda artystka, jednak to już nie zatrzyma maszyny, która ruszyła i się rozpędza z tygodnia na tydzień. Swoją drogą w historii mieliśmy już tyle stworzonych przez biznes artystek (Lana Del Rey, Britney Spears), że kolejna nie robi już takiej różnicy? A nawet jeśli ta „kontrowersyjna depresja” jest prawdziwa to czy to aż takie dziwne? 16-17 lat to trudny wiek, kto w tym czasie nie miał gorszych momentów i nie przeżywał werterowskich cierpień?

Przejdźmy jednak to muzyki, bo to ona powinna być najważniejsza. Debiutancki album Billie Eilish „When We All Fall Asleep, Where Do We Go” to materiał dobry, acz szalenie nierówny. Intrygujące momenty takie jak „bad guy” czy też „you should see me in a crown” mieszają się tutaj z nijakimi balladami pokroju „listen before i go” czy też „i love you„. Odpowiedzialny za produkcję muzyczną brat artystki spisał się całkiem dobrze o czym świadczy wspomniany „bad guy” czy też brzmiący jak jeden z utworów Charli XCX „my strange addiction” oraz rozpiskelowany „xanny„. Jednak brakuje w tym pewnej konsekwencji i zwięzłości, i po dobrych momentach otrzymujemy dużo słabsze utwory, jak chociażby zagrany na ukulele „8„.

Generalnie nie jest źle. To całkiem dobry pop, z paroma świetnymi momentami. Jednak jest stanowczo za wcześnie by mówić o jakimkolwiek nowym poziomie czy też nowej jakości w gatunku. Mam nadzieje, że ten ogromnych rozmiarów hype nie zaszkodzi artystce i z czasem rozwinie skrzydła i udowodni swoją prawdziwą wartość. Ocena: 6/10.