1977

Spóźnione Halloween – kilka starych, ale jarych horrorów na wieczorny seans

/ paweuu / Dodaj komentarz

Wpis miał się ukazać na tegoroczne Halloween… Jednak kto powiedział, że horrory należy oglądać tylko 31 października? Zwłaszcza te stare z ery taśmy VHS! Oto kilka moich propozycji na wieczorne seanse z (niezbyt znaną) klasyką kina grozy.

Wściekłość – Rabid (1977, reż. David Cronenberg). Po wypadku motocyklowym młoda kobieta trafia do kliniki, gdzie powraca do zdrowia dzięki eksperymentalnej operacji. Niestety skutkiem ubocznym zabiegu u Rose (W tej roli Marilyn Chambers) jest niepohamowana żądza krwi. Co gorsza okazuje się, że ów agresja jest zakaźna, co szybko powoduje do krwawej epidemii w mieście. Największą zaletą filmu jest oczywiście nazwisko reżysera. Cronenberg to mistrz body horroru. Już w „Wściekłości” serwuje nam zalążek cielistego szaleństwa za które później pokochali go fani kina grozy w takich filmach jak „Mucha„, „Wideodrom„, „Pomiot” czy też „Nagi Lunch”. Przyznam, że pomysł na umieszczenie morderczego żądła pod pachą kobiety, które w dodatku zakaża ów chorobą brzmi nieco absurdalnie. Jednak ogląda się to świetnie, zwłaszcza gdy pomyślimy co w ostatnich latach się działo za sprawą Covid-19. W ten sposób otrzymujemy medyczny thriller zahaczający o kino wampiryczne, z elementami zombie gore. Warto znać. Ocena: 7/10.

Ocena: 3.5 na 5.

Tuż przed świtem / Just Before Dawn (1981, reż. Jeff Lieberman). Grupa studentów wyrusza pod namiot w góry. Dziewczyny zapakowane w szorty, faceci w używki nie spędzą jednak uroczego weekendu. Po drodze mijają gościa, który przestrzega ich przed „demonami” w lesie. Jak to bywa w tego typu kinie nie wszyscy dożyją końcowych napisów. Obraz Liebermana na pierwszy rzut oka wydaje się być kolejnym teenage slasherem jakich wiele powstało w latach 80. Nie mniej ogląda się go całkiem przyjemnie. Film z całą pewnością był głównym źródłem pomysłu na pierwszy tego typu polski film „Dziś w Lesie nie zaśnie nikt”. Również otrzymujemy zdeformowany duet braci, którym nie podoba się towarzystwo obcych. Dziś może film tak nie straszy jak niegdyś, ale dla każdego fana horroru z lat 80 powinna to być ciekawa opcja na wieczór. Porządny slasher z ładnymi widokami w tle. Ocena: 7/10

Ocena: 3.5 na 5.

Squirm (1976, reż. Jeff Lieberman). Podczas gwałtownej burzy zerwane zostały linie wysokiego napięcia. W efekcie czego porażona prądem została gleba, z której zaczęły się wydobywać żądne krwi dżdżownice. Jeżeli lubicie wszelkiego rodzaju monster movie to jest to propozycja dla was. Pomimo tego, że dzieło Liebermana okropnie się zestarzało to ogląda je się całkiem porządnie. Jak to bywa w tego rodzaju kina nie są ważne postacie ludzkie a tytułowy potwór. W tym przypadku są nimi obrzydliwe robale, których jest pełno. A tego nie lubi chyba nikt. Nie jedzcie popcornu podczas seansu. Ocena: 5/10.

Ocena: 2.5 na 5.

Widok z Sypialni / The Bedroom Window (1987, reż. Curtis Hanson). Młody architekt Terry (Steve Guttenberg) ma romans z żoną swojego szefa. Pewnego wieczoru Sylvia (Isabelle Huppert)) będąc w mieszkaniu kochanka zostaje świadkiem morderstwa kobiety. By romans nie wyszedł na jaw zeznania w sprawie morderstwa dokonuje Terry, co wplątuje go w morderstwo i prowadzi do masy kłopotów. Film Hansona to kapitalne połączenie thrillera z kryminałem, który trzyma nas w niepewności do końca seansu. Jest tutaj wiele zrywów akcji i totalnie nieprzewidywalnych zawirowań. W dodatku film posiada świetny klimat lat 80 przez co ogląda się go wyśmienicie. To zdecydowanie najlepsza pozycja w moim zestawieniu. Ocena: 8/10.

Ocena: 4 na 5.

Nieuchwytny morderca / Una farfalla con le ali insanguinate (1971, reż. Duccio Tessari). W parku zostaje brutalnie zamordowana młoda kobieta. Rozpoczyna się głośne śledztwo, którego trop prowadzi do dziennikarza telewizyjnego. Jeżeli jesteście fanami giallo i Dario Argento z lat 70 to film ten całkowicie przypadnie wam do gustu. Jest wszystko z czego ów gatunek jest znany, a nawet więcej. Reżyser Duccio Tessari postanowił nie ograniczać się wyłącznie do giallo i zrelacjonować nam śledztwo jak w filmie dokumentalnym. Zagadka morderstwa jest zaskakująca, a film potrafi wciągnąć. Film nie tylko dla koneserów, a w dodatku do zobaczenia na Netflix. Ocena: 7/10.

Ocena: 3.5 na 5.

Propozycje filmowe na Halloween

/ paweuu / 3 Komentarze

Dziś halloween, amerykańskie święto nie mające specjalnej tradycji w naszym kraju. Niemniej jednak przygotowałem z tej okazji coś dla was specjalnego. Dwie filmowe propozycje na dzisiejszy wieczór grozy i strachu.

Suspiria (1977). To jeden z  z najbardziej reprezentatywnych obrazów dla gatunku giallo. Giallo czyli włoski, krwawy i tajemniczy thiller w którym zagadka kto jest mordercą wyjaśnia się na samym końcu filmu. Oczywiście to tylko uproszczenie tego wspaniałego gatunku. O giallo można by pisać prace doktoranckie. Za mistrza w tej materii uważa się reżysera Dario Argento. „Suspiria” to klasyczny film Argento, gdzie zagadka morderstw jest iście tajemnicza. Dodatkowo jest on zabarwiony elementami świata nadprzyrodzonego. Pojawiają się opętane zwierzęta, czarna magia oraz prastara legenda o wiedźmie. Film opowiada historię młodej studentki tańca Susy, która przyjeżdża z Nowego Jorku do najbardziej prestiżowej szkoły tańca w Freiburga. Od samego przyjazdu jest świadkiem dziwnych wydarzeń. Dziewczyna, która w podejrzanych okolicznościach opuszcza szkołę tego samego wieczoru ginie. To nie koniec niewyjaśnionych zgonów, gdyż ponury żniwiarz zabiera ze sobą także niewidomego szkolnego pianistę oraz współlokatorkę Susy. Dziewczyna postanawia rozwikłać zagadkę. Niestety nie jest świadoma jak blisko ociera się o piekielne moce. Głównym plusem tego filmu jest to, że trzyma on widza w napięciu od  początku do samego końca. Zagadka morderstw z czasem staje się coraz bardziej jasna, jednak zanim wszystko sobie poukładamy będziemy świadkami wielu niezapomnianych i mrocznych scen. Warto zwrócić uwagę na kolorystkę scen, którą serwuje nam Argento. Jest to istna zabawa z kolorem. Nie zabraknie także typowych scen gore, gdzie krew będzie płynąć strumieniami. Jednak co najważniejsze „Suspiria” nie epatuje zbyt mocno scenami morderstw. Historia jest ciekawa, bohaterowie filmu zróżnicowani i charakterystyczni. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla fanów kina grozy.

Zombieland (2009). To zdecydowanie jeden z najlepszych komedio-horrorów ostatnich lat. Film opowiada kolejną oklepaną historię plagi zombie, która zalewa Świat. Główny bohater, którego imienia nie znamy (został określony Columbus od miejsca do którego zmierza) napotyka na swojej drodze nieznajomego kowboja, który tak jak on walczy o przetrwanie. Postanawiają razem zmierzać na zachodnie wybrzeże. Jednak w realizacji planu przeszkodzi  im duet cwanych sióstr, których pozbawia ich samochodu i broni. Siostry jednak daleko nie uciekły, gdyż zepsuł im się pojazd. Przy następnej konfrontacji bohaterowie postanawiają zachować większą czujność. Po wielu zawirowaniach postanawiają jednak połączyć swoje siłę i zmierzać do Hollywood. Film ten nie wnosi niczego nowego do tematu zombie, jednak serwuje nam ogromną porcję rozrywki. 1-osobwa narracja Columbusa ciekawi i bawi, natomiast mistrzostwem kreacji okazuje się postać Tallahassee zagrana przez Woody’ego Harrelsona. Cały film ogląda się lekko i przyjemnie, nie ma tutaj typowej grozy, która jest zastąpiona gagami. Nie traktujemy poważnie problemu zombie, gdyż sami bohaterowie tego nie robią. Zajmują się swoimi problemami, Columbus martwi się o to, że wciąż jest prawiczkiem natomiast Tallahassee poszukuje swoich ulubionych słodyczy. Mimo to film ten jest idealną propozycją dla tych co chcą w zabawnej atmosferze spędzić halloween.