Zrobiło się głośno (znowu) ostatnio o amerykańskim raperze / producencie z Chicago. Pomijając jego ekscesy, obnażanie się, kontrowersyjną okładkę, różnorakie kpiny i przemówienia to najwięcej emocji chyba wzbudziła jedna dwu cyfrowa liczba z nijakiego Pitchforka.

Czy ocena zasłużona? Zdania są podzielone. Haterzy, spamerzy, pseudointeligenci, doznawacze i inne śmieszne środowiska około-muzyczne raczej mówią zgodnie, że ocena zawyżona a jaranie się nowym Kanye to tak jak zachwycanie się złotym bobkiem. Niby złoty, ale to wciąż bobek. Ogólny over-hype. Innym natomiast mocno przypadł do gustu Kanye. Sam się przez moment zastanawiałem czy to jest płyta dziejowa, która zasłużyła by na takie wyróżnienie. Jednak trzeba w końcu sobie uświadomić jedno: ocena recenzenta nie jest oceną opinii całego świata. Mimo, że Pitchfork Media jest jednym z najbardziej opiniotwórczych portali muzycznych to ich recenzenci, jak wszyscy inni mają prawo przyznawać oceny takie jak uważają za słuszne. W końcu recenzja musi być subiektywna i w pełni autorska zgodnie z definicją samej recenzji. Powinna wartościować dany materiał, taka istota z punktu dziennikarstwa.

Do sedna. Ostatni tydzień minął mi spod znaku słuchanie My Beautiful Dark Twisted Fantasy i powiem szczerze zachwyciłem się tym albumem. Kanye wcześniej uchodził u mnie jako dobry producent, który potrafi stworzyć świetne single. Albumowo zachwyca na Late Registration. Ostatni czas to jednak pisanie dobrych piosenek na listy przebojów i częste goszczenie na łamach tabloidów. W moim przekonaniu koleś ma łeb. Wszystkie ruchy zarówno marketingowe jak i artystyczne na płycie zostały przemyślnie zaplanowane i zrealizowane co do najmniejszych szczegółów. Promocja płyta już zahaczyła i o skandal, i o zdziwienie. Tu bulwersująca okładka, to 35 minutowy teledysk-film no i tracklista gdzie na featuringach widzimy zadziwiające towarzystwo.

Właśnie za tych gości mimo, że momentami odczuwa się przepych, że tyle znakomitych gwiazd w jednym miejscu to należą się brawa. Pan West potrafił połączyć  tak różne style, koncepcje, że momentami ciężko w to uwierzyć. Kto by na przykład pomyślał, że na jednym tracku znajdzie się komercyjny Kid Cudi z legendą hip-hopu Raekwonem? albo taki Justin Vernon z Bon Iver w jednym kawałku z Jay-Z? Chyba nikt a brzmi to niespodziewanie dobrze. Nicki Minaj totalnie miażdży w Monster. All of The Lights to popisy wokalne Rihanny, Fergie, Alicii Keys, gdzieś tam jeszcze wciśnięty Elton John, Drake, The-Dream. So Appalled wyróznia się przede wszystkim dzięki linijkom Jay-Z i RZA. Początek Lost in The World wyjęty niczym z For Emma Forever Ago. Nigdy nie sądziłem, że Bon Iver będzie mógł fajnie brzmieć wymieszany z muzą zahaczającą o hip-hop.

Album generalnie jest na bardzo równym poziomie. Już od openera Dark Fantasy wieje fajnością. Trochę Hell Of A Life zalatuje mi Iron Manem a tak poza tym mamy wyśmienicie smaczne utwory. Runaway pomimo głupkowatego tekstu brzmi świetnie. Fajny, spokojny, wręcz coldplay’owy klawiszowy wstęp, następnie wejście biciku no i wokal Kanye, i Pusha T. Kurde, podoba mi się. POWER tak jak wyraża to tytuł, ma moc. No i może jeszcze wypisze parę wycinków z tekstów: „Look like a fat booty Celine Dion/ sex is on fire, I’m the King of Leon-a Lewis”, „Fuck SNL and the whole cast / Tell them Yeezy said they can kiss my whole ass”  „Something wrong/ I hold my head / MJ gone… that nigga dead!”.

My Beautiful Dark Twisted Fantasy jeszcze bardziej zbliżył Kanye z odbiorcami lubującymi się w muzie spod znaku Pavement i Modest Mouse pomimo, że już wcześniej był etatowym wyjadaczem rapowym wśród czytelników niezależnych serwisów muzycznych. Niektórzy się zastanawiają czemy Kanye siedzi w muzie raczej hip-hopowej mając takie wyczucie popu? To prawda koleś zna się na robieniu dobrej muzy a łączenie popu z hip-hopem i innymi gatunkami jest obecnie drogą w dobrą stronę. West nie jest oczywiście pionierem w tej dziedzinie mieszania, ale jest tym, który po prostu tego nie spieprzył. Ocena:9/10.

posłuchaj Runaway