Teksańczycy nie tracą pędu. Po nagraniu „Tao of The Dead” i wskoczeniu na właściwy tor, Trail of Dead oddaje w wasze ręce kolejny przyzwoity album.

Zabawa z prog rockiem dała wymierny efekt. „Tao of Dead” okazał się tym albumem, który w końcu nie budził niedosytu. A niedosyt to słowo klucz biorąc pod uwagę wszystko TO co się wydarzyło po „Source & Codes”. W końcu zaskoczyło. Dlatego też nie chcąc tracić wiatru w żaglach, po troszkę ponad roku pojawił się kolejny krążek. Zagubione piosenki odnalazły swoje miejsce.

Już od samego początku słychać, że będzie dobrze. „Open Door Standard” to jeden z najlepszych (a może nawet najlepszy) openerów jakie było dane mi usłyszeć na przestrzeni ostatnich 2-3 lat. Pierwsze sekundy tej piosenki to istny miód w budowaniu atmosfery oczekiwania na przysłowiowe pierdolnięcie. I szczerze powiedziawszy jest ono na początku mocne, szkoda tylko, że zespół nie spróbował troszkę bardziej rozbudować końcówki tego utworu. Dalsze kompozycje nie odstają. Szczególną uwagę zwraca „Up To Infinity„, które brzmi jak najlepsze piosenki Japandroids. Poza tym piosenka porusza ważną kwestię wojny domowej w Syrii, której świat przygląda się z obojętnością podobną do tej z twarzy mojego kota, kiedy patrzy mi prosto w oczy.

Pisząc recenzję tej płyty gafą byłoby pominięcie dwóch utworów, które szczególnie przypadły mi do gustu. „A Place To Rest” w niespotykany do tej pory sposób nawiązuje do starych, dobrych czasów w wykonaniu tego zespołu. W końcu w tym roku mija 10 lat od wydania „Source & Codes”. Drugą piosenką jest „Catatonic”, które prezentuje to co najbardziej lubię w amerykańskim hardkorze. Poza tym w związku z moim wykształceniem każde niezbyt rażące zabarwienie polityczne jest pewnego rodzaju dodatkowym smaczkiem. Tutaj takich smaczków jest całkiem sporo. Sam wcześniej wspomniany „Catatonic” jest taką wisienką na torcie. Chciałbym przy tym kawałku zostać troszkę dłużej, dlatego przyjrzyjmy się tekstowi. Jest on bardzo prawdziwy i depresyjny. Rozbijmy poszczególne wersy.

„There’s a matrix” – Chyba każdy z nas ma czasem takie myśli, że to co widzimy nie jest prawdziwe. Już nawet nie chcę przywoływać ostatnich głupot z naszego polskiego życia politycznego, bo każdy kraj ma swoje absurdy.

„What will we gonna say? /When were we good to go? /What are we going to do?” –  podstawowe pytania egzystencjalne trapiące człowieka współczesnego.

„Well nothing to the chill” – apokalipsa dla współczesnego licealisty.

„I feel the death is near” – apokalipsa dla ludzi w ogóle.

„Looking for something new” – chyba mówi samo za siebie.

„Where did all my brothers go?” – gdzie są wszyscy moi przyjaciele, ele ele ele?

„We’re catatonic” – smutna diagnoza współczesnego społeczeństwa globalnego.

A to tylko mała próbka, bo jest tego znacznie więcej. Oczywiście dla kogoś, kto ma świat w dupie i generalnie chwyta chwilę niczym Szymon Wydra, tekst będzie tylko dodatkiem dla energicznej muzyki. I będzie miała rację taka osoba, bo przecież najważniejsze w muzyce jest brzmienie i związane z nim emocje. Jednakże mam nadzieje, że nastaną kiedyś czasy, gdy Trail of Dead wyda równie mocną płytę gdzie Reece i Keely wykrzyczą „We found it”. Ocena: 8/10.