Dream Pop

FKA twigs – LP1

/ paweuu / 4 Komentarze

fkaO Pani Tahliah Debrett Barnett napisano już chyba wszystko. Jedne tezy były bardziej karkołomne, inne bardziej przemyślane. Jednak nie trafiłem na wypowiedź trafiającą w sedno. No, może poza pewnym komentarzem mówiącym, że FKA twigs należy bardziej umieszczać w revivalu lat 90 aniżeli porównywać do artystów podobnie grających w ostatnich latach. I to jest prawda, najprawdziwsza. Lata 90 wracają. I nie chodzi mi tu o odgrzewanie Z Archiwum X czy też powrót napoju Frugo na rynek. Chodzi o muzyczne patenty. Dla mnie Pani Barnett to Bjork dzisiejszych czasów. Podchodząca do muzyki mocno emocjonalnie i szukająca niełatwych rozwiązań.

Pisząc na temat „LP1” nie można nie poruszyć kwestii zawartych tutaj emocji. Urocze, intymne utwory takie jak „Closer” czy też „Lights On” pod względem wokalnym przypominają mi wyczyny nie odżałowanej Julee Cruise. Pojawiają się także momenty w których odnoszę wrażenie, że FKA inspiruje się Aaliyah. Wracając jednak do wspomnianych emocji, to ta płyta aż nimi tryska. Zagłębiając się w teksty autorki „LP1” dostrzegam wiele niedopowiedzeń oraz niejednoznaczności. Do końca nie wiadomo o co chodzi (piję do „Two Weeks” szczególnie), i lepiej by tak zostało. Niech prawdę zna tylko FKA twigs, która przeżywa każdy track na tym longplayu.

fka twigs lp1Jeżeli chodzi o warstwę muzyczną to revival lat 90 to jedna sprawa. Druga kwestia to pewna kontynuacja tego co zaczęło inc. na „No World” i podążanie tropami niezniszczalnych Junior Boys. Pod względem melodyjnym „LP1” jest trudne do sklasyfikowania. Ktoś powie r’n’b – OK. Indie r’n’b – też dobrze. Jednak nie zapominajmy, że są tu elementy zahaczające o trip-hop czy też dream pop. Szeroki zasięg inspiracji wyszedł tej płycie tylko na dobre. Najfajniejsze w tym longplay jest wyszukiwanie detali, których jest mnóstwo. Emocje po czasie mogą stracić na znaczeniu, detale jednak pozostaną i będą inspiracją dla następnych pokoleń artystów.

Podsumowując FKA twigs stworzyła album intymny, emocjonalny, poruszający się w latach 90 i kontynuujący to co zaczęli braci Aged. Piosenki chwytają za serce a także wprowadzają w zdumienie za sprawą bogatej warstwy brzmieniowej. Płyta ta niestety nie wprowadza rewolucji w muzyce popowej, ale takie chociażby „Video Girl” to utwór, którego nigdy nie nagra Lana Del Rey. Nie znajdziemy w tym materiale momentów słabych, ale i też takich, które zmieniłby muzykę diametralnie. Ocena: 8/10.

Posłuchaj

Twin Shadow – Confess

/ paweuu / Dodaj komentarz

confess twin shadowFala pozytywnych ocen nowej płyty Twin Shadow’a zalała internet i prasę kilka miesięcy temu. Modnie się spóźniam i również dorzucam swoje trzy grosze.

Szczerze powiedziawszy to żadna z tych recenzji nie przekonała mnie zbyt mocno do przesłuchania „Confess”. W którymś z numerów Polityki czy też Newsweeka przeczytałem w trzy-zdaniowej notce na temat albumu Twin Shadow’a o ciekawych utworach. Natomiast każda jedna recenzja serwisów i blogów muzycznych skupiała się na wszelkich nawiązaniach do lat 80. Aha, pewnie jakieś średniej jakości pitu, pitu dobre na zapełnienie czasu między obiadem a podwieczorkiem – pomyślałem.

Być może za dużo myślę, ale chce pisać o „Confess” Twin Shadowa a nie o sobie. Otóż nie, ta płyta taka nie jest jak „pomyślałem sobie”. Faktycznie są tu ciekawe utwory, brawa za przenikliwość recenzji zawartych w tygodnikach polityczno-społecznych. I faktycznie sporo tutaj lat ’80. Twin Shadow nagrał album melodyjny, równy, osobisty, na swój sposób przebojowy i czarujący. Już otwierające całość „Golden Light” ukazuje w pełni potencjał tego albumu. Synth-popowe brzmienie, mocny refren, zapadające w pamięć „Some People Say It’s Golden Light”, fajne gitarowe wstawki. Udany opener.

Kolejny utwór za sprawą jazgotliwej gitary brzmi bardziej rockowo i brudno, ale tylko na początku. W refrenie pojawiają się syntezatory, a gitara brzmi bardziej reggae’owo. Apropos syntezatorów. Cały album oparty jest na ich brzmieniu, ale w dopiero „Five Seconds” w pełni czarują. Pozytywną cechą tej płyty jest mnoga ilość hooków, którą nam serwuje Twin Shadow. Pod tym względem wyróżniające wydają się być takie kawałki jak „Patient” oraz „When The Movie’s Over”, który prawdopodobnie jest najlepszym utworem na „Confess”.

Na koniec parę słów na temat samego Twin Shadow’a. Nasz Georgie w dobry sposób uzupełnia wokalnie „Confess”. Nie gra może pierwszych skrzypiec, ale ma jakiś swój dźwięk. Zadanie spełnione, płyta fajna i kompletna. Nie chce mi się czepiać paru szczegółów, lekką ręką daje 8/10.

twin-shadow

P.S. Dobrze zmienił image. Portert czarnego Rumuna mu nie pasował.

Beach House – Bloom

/ paweuu / Dodaj komentarz

Muzyka bez dream popu byłaby tym czym ludzkość bez marzycieli.

Dobry dream pop jest w cenie. Nie wiem czy moje uwielbienie dla tego gatunku jest efektem ciągle zmieniającej się  mojej wrażliwości muzycznej czy może po prostu wczesną oznaką starości. Aczkolwiek to drugie bym skreślił bo jak pokazuje licznik na last.fm to ostre granie wciąż jest w topie. A dream pop wydaje się w tym przypadku idealną alternatywą na spokojną niedzielę przy herbatce i pierniczku.

By dało się tego słuchać musi być melodyjnie, łagodnie, kreatywnie. Beach House wydaje się podążać tą drogą konsekwentnie. „Bloom” nie wiele się różni od „Teen Dream” z 2010 roku. Można się doszukiwać pewnych różnić, ciekawostek itd. Jednak na pierwszy rzut ucha słychać, że Victoria Legrand i Alex Scally podążają sprawdzoną ścieżką. I dobrze!

Z pewnością jest troszkę bardziej energicznie. Tym razem nie można mówić o tym, że podczas słuchania tej płyty zaśniemy wraz z pierwszą piosenką. Wystarczy wspomnieć jakim świetnym openerem jest „Myth”, gdzie samo wejście perkusji daje fajny efekt. Wydawałoby się, że wszystkie piosenki będą oparte na miłym pitu pitu gitary, usypiającym wokalu oraz iście anielskich melodiach. A jest jednak kilka dość mocniejszych momentów. Przykłady? wstawki gitarowe z „The Hours” niczym wyrwane z debiutu Interpolu czy też epicka końcówka „Irene”. Utwór „New Year” brzmi natomiast jak lajtowa wersja którejś piosenki z zeszłorocznej płyty Ringo DeatStarr.

Nie zgodzę się z niektórymi zdaniami, że ten album rozczarowuje i podąża nie wiadomo gdzie. Wydaje mi się, że duet z Baltimore dokładnie wie gdzie ma podążać. „Bloom” to dobra płyta, równa i miła w odbiorze. Nie zawiedzie żadnego miłośnika formacji spod znaku Sub Pop. I nie jest to primaaprilisowy żart jak śnieg za oknem. Ocena: 7/10.