Warto było czekać na nowy album Kombajnu Do Zbierania Kur Po Wioskach. Nie zawiedli moich dość sporych nadziei związanych z tym wydawnictwem.

Jestem fanem Marcina Zagańskiego i reszty chłopaków od czasów licealnych, gdy to zakochałem się w „8 Piętrze” a „Lewa Strona Literki M”, pielęgnowała tą miłość do momentu wydania Materacu. Wtedy usłyszałem równie świetne utwory w obkrojonym składzie KDZKPW do Zagańskiego i Koprowskiego. Jednak dalej z tęsknota wyszukiwałem jakichkolwiek informacji o działalności grupy z miasta Jezusa Króla. Tuż po katastrofie w Smoleńsku ukazał się pierwszy nowy utwór „Tornado”. Podsycił tylko apetyt. Do uczty doszło dopiero w tym tygodniu.

„Karmelki i Gruz” to trzeci album w ich kolekcji samych dobrych płyt. Nie wiem, czy jest lepsza od poprzedniczek, nie wiem czy też jest gorsza. Cały czas jestem pod wrażeniem tych utworów. Jednak by nie posądzać mnie o zbyt emocjonalne podejście do zespołu powiem, że starałem się znaleźć coś co mi nie odpowiada w tej płycie. Przynajmniej starałem się. Ok, to przejdźmy do słodkich karmelków i do brudnego gruzu.

Nowa płyta to zlepek dziesięciu nowych, fajnych, klimatycznych piosenek w tym jednej znanej już od ponad roku „Tornado„. Jest zupełnie jak mówił Zagański w wywiadach, jest to tak samo piosenkowa płyta jak 8 Piętro i całkowicie słuszne jest stwierdzenie, że to typowo jesienna płyta. Ten wspaniały klimat składa się z kilku czynników. Po pierwsze teksty. Ja wiem, że liryka jest często murem do nieprzeskoczenia dla wielu słuchaczy ze względu na psychodeliczność a momentami pewnego rodzaju schizofreniczność tekstów pisanych przez Zagana. Jednak jak nie dać się porwać urokowi tekstom bogatym w tak wiele ciekawych metafor, porównań i innych zabiegów? W „Wysokich obcasach” podmiot liryczny w refrenie przybiera pierwszą osobę rodzaju żeńskiego „Poszłabym za Tobą w Świat, lecz tak trudno być kobietą na obcasach”. Natomiast w „Kaskaderzy” padają śmiałe porównania: „Miłość to horror, więc znajdź kwiaty na trupach we mnie, Miłość to porno więc chodź tu, pokochaj siebie”. No i oczywiście perełki typu: „Nasze spotkanie grozi zakupami w Tesco” lub „Jestem robakiem w Twojej truskawce, weź mnie na palec”. Oczywiście zabawa w interpretacje to temat na długie filozoficzno-pijackie dyskusje. Zaletą tego typu tekstów jest szerokość ich znaczenia, dlatego tak na prawdę każdy może je interpretować na swój sposób i zapewne będzie to słuszna interpretacja.

Drugi czynnik wpływający na klimat płyty ma już tylko jedną interpretację. Chodzi o muzykę, brzmienie. Po raz kolejny jestem pod zachwytem brzmienia gitary. Paweł Koprowski jest jednym z lepszych gitarzystów w tym kraju. To jak brzmi gitara i dogrywa mu bas powoduje momentami ciary na plecach, ręce same bija brawo. Od „Kaskaderów” czuć niemal hardkorowy, screamo-rockowy klimat, Morświny przypomina mi typową melancholię w wykonaniu KDZKPW. A konstrukcja i napięcie na „Tornado” można porównać do horrorów Wes’a Cravena. To jak kończy krążek tytułowy Karmeli i Gruz to mistrzostwo, 8-minutowy majstersztyk depresyjnego brzmienia.Warto także odnotować, że „Nowy perkusista” dodał całkiem nowej świeżości w kwestii bębnów i talerzy.

No i po trzecie głos, wokal samego Marcina Zagańskiego. Nie muszę chyba nikomu udowadniać, że to jeden z lepszych wokalistów rockowych w tym kraju (Jeżeli nie najlepszy). Brzmi on tak prawdziwie, dużą rolę tu także odgrywa sama barwa głosu. A minusy? Można się przyczepić tekstów i być może powrotu w kierunku do 8 Piętra zamiast podążania „nową, świeżą” ścieżką. Wtedy USA atakowało Kanadę, teraz „Rosja morduję Polskę”. Dla mnie jednak ta płyta to czołówka i rewelacja tego roku, nie brak mi niczego, tego chciałem. Dziękuje. Ocena: 9/10.

posłuchaj