Jakiś czas temu marudziłem, że rok 2014 nie zapowiada się specjalnie pod względem muzycznych wydawnictw. Swoją tezę muszę stosunkowo szybko zmienić, gdyż w krótkim momencie pojawiło się całkiem sporo ciekawych płyt, które chciałbym zrecenzować. Jak zwykle jednak  nie ma się tyle czasu ile by się chciało mieć lub po prostu się nie chce. Dziś postanowiłem się spiąć i szkrobnąć swoje zdanie na temat krążka „Oxymoron„.

Debiutancki album Schoolboy’a Q to jedna z tegorocznych płyt na które czekałem. Oczywiście nie z wielkimi wypiekami na twarzy, ale jednak. Quincy Matthew Hanley nie jest stricte debiutantem w świecie hip-hopu. Na koncie ma już dwa krążki nagrane na nielegalu („Setback” z 2011 i „Habits & Contradicitions” z 2012) oraz wspólne nagrania ze Black Hippy (w którego skład obok Q wchodzą jeszcze Kendrick Lamar, Ab-Soul i Jay Rock). Słuchając wcześniejszych utworów od Quincy’ego wiedziałem, że „Oxymoron” może być całkiem niezłe. Nie zawiodłem się, a nawet dostałem więcej niż się spodziewałem. Tegoroczne wydawnictwo od Schoolboya Q stoi na bardzo dobrym poziomie i jest kolejnym potwierdzeniem fajności wydawnictw z Top Dawg Entertainment.

Aspiracje były większe. Q chciał nagrać dzieło większe od „good kid, MAD city”. Niestety „Oxymoron” nie jest tak epicki i filmowy jak album Kendricka Lamara, ale i tak jest dobrze. Przez większość czasu Schoolboy Q snuje na płycie opowieści o gangsterskim świecie. Zwrotki o doświadczeniach z bronią, sprzedających crack czarnuchach, wujku ćpunie i niebezpieczeństwach ulicy nie dziwią jeżeli się spojrzy na listę inspiracji Q na której znajduje się między innymi NAS i 50 Cent. Ogromną zaletą Quincy’ego jest to jak potrafi zmieniać swoje oblicza na płycie. Momentami jest gangsterski w stylu wschodniego wybrzeża. Taki „Blind THreats” z Raekwonem na featuringu to po prostu esencja nowojorskiego rapu gangsterskiego. Przy okazji trzeba też zaznaczyć, że zwrotka Szefa jest jedną z jego najlepszych. Q potrafi być zarówno agresywny („Gangsta”, „Break The Bank„) jak uwodzicielski i poruszający w ten sposób, że przy jego muzie bujają się ubrane w sukienki białe dziewczyny z dobrych domów („Studio”). Oprócz klasycznego gangsterskiego rapu na płycie znajdziemy również nowoczesne, rozrywkowe, hedonistyczne i swagowe utwory. Dobry przykład stanowi „Man of The Year” zbudowane na samplu Chromatics. Idealny utwór na wakacje o imprezie, laskach, cycuszkach i pupciach. Ponadto Q potrafi być trapowy („WHat THey Want”) czy też mroczny w stylu Tylera („The Purge”).

Pod względem brzmienia płyta nas zachwyca kapitalnie wyprodukowanymi beatami. Pharrell Williams przyczynił się do wyprodukowania bangera „Los Awesome” natomiast „Hell of Night„, które brzmi jak zeszłoroczny Drake to dzieło DJ Dahi. Świetnie brzmi także „Collard Green„, wspomniane wcześniej „Man of The Year” oraz rozbudowane „Prescription-Oxymoron„, które zostało oparte na samplu Portishead. Druga kwestia do dobrze dobrani goście, którzy są w formie. Na płycie znajdziemy oprócz ziomków z Black Hippy także Raekwona, 2 Chainz’a, Tylera oraz innych.

Podsumowując. „Oxymoron” to płyta na wysokim poziomie z kilku powodów. Po pierwsze mający wiele oblicz Schoolboy Q, który potrafi być za równo agresywny jak i łagodny. Gangsterski i wyluzowany. Nowojorski i Kalifornijski. Po drugie dobre beaty i fajne sample. Po trzecie dodający a nie ujmujący płycie goście. Całość stanowi ciekawą mieszankę stylów przez co słuchając „Oxymoron” nie nudzimy się ani przez chwilę. Dzięki temu zabiegowi na debiucie Quincy’ego każdy znajdzie coś dla siebie. Zarówno dresik marzący o życiu gangstera jak i hipster uwiedziony swagiem. Ocena: 8/10.