Muzyka Końca Lata – Przegląd płyt z trzeciego kwartału roku. Część II.

Ok, Lecimy dalej z tematem. Przed Wami druga część mojego przeglądu płyt z minionego kwartału (a w zasadzie dwóch kwartałów, hehe). 10 płyt, różne gatunki muzyczne, muzyka polska i zagraniczna, krótka forma, dobrze zobrazowane oceny. Mam nadzieję, że znajdziecie coś tutaj dla siebie.

Nino Paid – Somwhere Over the Rainbow. Nie słucham za wiele hip-hopu w ostatnim czasie. Jednakże nie mogłem przejść obojętnie obok trzeciego albumu w dorobku Nino Paida, który zbiera wyjątkowo pozytywne oceny. Sprawdziłem, i fakt, są to oceny zasłużone. 24-letni raper z Landover w stanie Maryland sięga tutaj do korzeniu swojego regionu, wplatając w rap elementy go-go (mieszanki funku, R&B i hip-hopu z dominującą perkusją). Płyta jest głęboko osobista i porusza tematykę traumy, żałoby, dorastania w systemie rodzin zastępczych oraz ceny sukcesu. Nino Paid buduje teksty na zasadzie intymnego pamiętnika. Tytułowy „Rainbow” (tęcza) symbolizuje odnalezienie nadziei i spokoju po przejściu przez życiowe piekło. Kluczowym elementem albumu jest wewnętrzne rozdarcie artysty, które słychać m.in. w utworze „Rewind It”. Raper rapuje tam wprost o tym, że choć obiecywał sobie koniec z „smutnymi piosenkami”, to nie potrafi uciec od bolesnych wspomnień po stracie brata. Przede wszystkim doceniam nostalgiczny klimat i autentyczność wokalną artysty. Z całą pewnością pozycja obowiązkowa z rapowego nurtu. Ocena: 8/10.

Ocena: 4 na 5.

Picture – Uuuuuuuu. Na wstępie trzeba wspomnieć, że Picture to projekt duńskiego producenta Natala Zaksa. Który wyjątkowo lubi samogłoski, gdyż jego poprzedni album nazywał się „Eeeeeeee„. Z resztą wszystkie utwory na płycie mają w podobnym stylu nazwy. Przytoczę chociażby „Miiiiiii” czy też „Wooooooo„. Gatunkowo jest to mieszanka dub techno, minimal techno, ambient techno oraz abstract techno, czyli rzeczy o których rzadko piszę, mimo, że dość często słucham. Całość tegorocznego albumu to około 47 minut. Zaks nie buduje utworów wyłącznie z kolejnych warstw rytmicznych. Bardzo dużo dzieje się w: panoramie stereo, pogłosach, filtrach, czy też zmianach natężenia poszczególnych częstotliwości. W efekcie słuchanie Uuuuuuuu przypomina momentami obserwowanie dźwiękowej architektury, która cały czas zmienia kształt. Jedną z ciekawszych rzeczy jest pozorna prostota tych utworów. Na powierzchni często mamy: beat + bas + kilka sampli + efekty, ale kiedy słucha się dokładniej, okazuje się, że niemal każdy element jest poddawany niewielkim zmianom. To muzyka oparta bardziej na mikroewolucji niż na wielkich zwrotach akcji. Wszystko to sprawia, że album może początkowo wydawać się monotonny, ale przy uważnym słuchaniu ujawnia dużą liczbę szczegółów. Ocena: 8/10

Ocena: 4 na 5.

of Montreal – Aethermead. 20 album w dorobku of Montreal wypadałoby uczcić czymś wielkim. Nie tym razem. Kevin Barnes nagrał ponownie album zainspirowany zerwaniem z dziewczyną. Swoją drogą, mocno burzliwe życie prowadzi ten 52-latni amerykański artysta. Oczywiście, od zawsze uważałem, że nic tak nie inspiruje do napisania pięknej muzyki co złamane serce. Wiele moich ukochanych utworów w ten sposób powstało. Barnes niestety mocno spłaszczył temat i generalnie jest cieniem samego siebie. Nie jest to nowe „The Sunlandic Twins” ani „Satanic Panic in the Attic„. Ba, tej płycie daleko nawet do takiego „Paralytic Stalks„. Styl muzyczny pozostał, to wciąż psychodeliczny pop. Jednakże jest tutaj znacznie mniej kombinowania z elektroniką a więcej gitary akustycznej i pianina. Jednym słowem, trochę wieje tutaj nudą i raczej nie wrócę do tego albumu. Ocena: 5/10.

Ocena: 2.5 na 5.

Kurt Vile – Philadelphia’s been good to me. O proszę, kolejny jubileuszowy krążek na mojej liście. Mniejszy niż ten od Kevina Barnesa, ale dalej dobrze. „Philadelphia’s been good to me” to dziesiąty album w dorobku Kurta Vile’a. I jak sama nazwa wskazuje jest on hołdem dla rodzinnego miasta artysty – Filadelfii. Dla Kurta Vile’a był to niezwykle trudny i przełomowy moment w karierze. To pierwszy album nagrany po śmierci Roba Laakso – wieloletniego współpracownika Vile’a oraz członka jego zespołu The Violators. Strata ta mocno wpłynęła na emocjonalny ton całej płyty. Choć album w dużej mierze powstawał w domowym studiu artysty o nazwie OKV Central w dzielnicy Mount Airy w Filadelfii, to część sesji nagraniowych zrealizowano również w kultowych muzycznie miejscach: w Memphis oraz w Athens w stanie Georgia. Tytułowy utwór i cała otoczka płyty mocno korespondują z historycznym momentem. Premiera zbiegła się w czasie z obchodami 250-lecia Stanów Zjednoczonych, których Filadelfia jest kolebką. Vile w charakterystyczny dla siebie sposób puszcza oko do słuchacza, rzucając wyzwanie: „Ja jestem Filadelfią. Muszę stanąć na wysokości zadania”. W tekstach wprost nawiązuje też do swoich wielkich bohaterów muzycznych – Neila Younga oraz Bruce’a Springsteena – którzy w przeszłości również pisali utwory dedykowane temu miastu. W porównaniu do poprzednich krążków (takich jak „(watch my moves)” czy „Bottle It In„), ten album jest znacznie mniej nasycony syntezatorami i kosmiczną psychodelią. Vile postawił na powrót do korzeni: akustyczne brzmienia, długie, leniwie rozwijające się arpeggia gitarowe oraz wokal, który momentami przypomina nocną audycję radiową lub swobodną, intymną rozmowę. Z całą pewnością jest to jeden z najbardziej spójnych, dojrzałych i uzależniających albumów w jego dotychczasowej karierze. Ocena: 8/10.

Ocena: 4 na 5.

Mlecze – Album Niebieski. Zaledwie rok po debiucie grupa Mlecze wydaje swój drugi album. „Album Niebieski” to krążek zdominowany przez motyw izolacji, samotności i poszukiwania miłości. Jak przyznaje sama wokalistka, Karolina Prasał, materiał powstawał podczas długiej, mroźnej zimy, kiedy czuła się odcięta od świata. To intymne, bezpieczne odgrodzenie się od rzeczywistości doskonale oddaje okładka oraz koncepcja brzmieniowa płyty. Muzycznie jest to podróż w głąb indie popu z lat 2000, inspirowany takimi zespołami jak: MGMT, Cocteau Twins, Sixpence None the Richer, Alex G czy też Coldplay. Płyty słucha się szybko i sprawnie, w końcu to tylko nieco ponad półgodziny materiału. Utwory są melodyjne, zgrabne, dobrze napisane i zagrane. Na rodzimym rynku nie wiele się działo w indie-popie, dlatego też dobrze, że wyrosły nam te Mlecze. Ocena: 7/10.

Ocena: 3.5 na 5.

Iceage – For Love of Grace & the Hereafter. Na swoim szóstym w dorobku albumie studyjnym Duńczycy, wracają do energii swoich początków, ale nie próbują po prostu nagrać drugiego „New Brigade„. Iceage zaczynali jako nastoletni, ekstremalnie intensywny zespół post-punkowy. „New Brigade” z 2011 roku było surowe, szybkie i agresywne. Później grupa zaczęła systematycznie poszerzać paletę. Na kolejnych płytach pojawiały się m.in. folk, country, gospel, rock, jazz i bardziej monumentalne aranżacje. „For Love of Grace & the Hereafter” częściowo zamyka tę pętlę: zespół wraca do punkowej bezpośredniości, ale robi to z doświadczeniem piętnastu lat pracy. Produkcja jest stosunkowo oszczędna i bezpośrednia. Zamiast ściany studyjnych warstw mamy instrumenty, które brzmią tak, jakby zespół rzeczywiście grał razem w jednym pomieszczeniu. To daje płycie nerwowość i spontaniczność. Jednocześnie Iceage nie boją się dziwnych rozwiązań. W „The Weak” pojawiają się nawet atonalne partie fletów prostych, a poszczególne kompozycje potrafią gwałtownie zmieniać kierunek. Najciekawsze jest to, że płyta jest jednocześnie surowa i bardzo melodyjna. Wokalista Iceage pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych elementów zespołu, ale na tej płycie jego śpiew jest bardziej melodyjny i ekspresyjny niż w początkach grupy. Teksty Eliasa Rønnenfelta są zarazem mroczne, poetyckie, pełne przemocy i śmierci, ale jednocześnie mocno związane z miłością, pożądaniem i oddaniem. Podsumowując, Duńczycy wrócili do energii młodego zespołu, ale nie próbują odzyskać własnej młodości. Ocena: 8/10.

Ocena: 4 na 5.

Sun O))) – Sun O))). Dziesiąty w dorobku album duetu: O’Malley – Anderson jest jednocześnie debiutem wydawniczym w Sub Pop. Jednak nie tylko to się zmieniło. Po latach rozbudowywania składu i zapraszania gości Sunn O))) wracają do rdzenia własnego brzmienia. To raczej „back to basics” rozumiane jako oczyszczenie muzyki z elementów dodatkowych. Nie ma tutaj orkiestry, chóru ani licznych gości znanych z wcześniejszych albumów. Zostają gitary, bas, syntezatory, fortepian, nagrania terenowe i przede wszystkim przestrzeń oraz rezonans. Paradoks tej płyty: minimalizm, który brzmi gigantycznie. Formalnie zespół bardzo dużo upraszcza: dwóch muzyków, sześć utworów, niewiele podstawowych środków.A rezultat jest odwrotny – brzmienie jest ogromne. To nadal drone metal i doom, ale określenie „ciężki” jest tutaj trochę mylące. Sunn O))) interesuje nie tyle riff, ile fizyczne doświadczenie dźwięku. Gitary sprawiają wrażenie bardziej krajobrazu niż tradycyjnej kompozycji, są ekstremalnie nisko strojone, rozciągają pojedyncze dźwięki na wiele minut, tworzą ogromne warstwy harmoniczne oraz wykorzystują sprzężenia i rezonans. „Sunn O)))” jest mniej „metalową płytą do słuchania”, a bardziej instalacją dźwiękową, którą trzeba przeżyć w czasie. Ocena: 8/10

Ocena: 4 na 5.

Nirosta Steel – My Skyscraper. Nirosta Steel to pseudonim Stevena Halla, szkockiego muzyka, gitarzysty i wokalisty mieszkającego od młodości w USA. Hall był wieloletnim współpracownikiem Arthura Russella. Ich znajomość i współpraca trwały od lat 80. aż do śmierci Russella w 1992 roku. Szkocki muzyk uczestniczył w nagraniach związanych z nowojorską sceną Downtown i queerową kulturą artystyczną tamtego okresu. „My Skyscraper” to trzeci solowy album studyjny Steela i co warto podkreślić, to nie jest typowy album nagrany od początku do końca w jednym okresie. To raczej muzyczny zapis około czterech dekad życia i pracy Stevena Halla, który dopiero w 2026 roku został złożony w większą całość. „MY SKYSCRAPER” wymyka się jednemu gatunkowi. Znajdziemy tu m.in.: disco, funk, synth-pop, art pop, folk, house, Balearic, lo-fi, eksperymentalną elektronikę, a nawet elementy chińskiej opery. Co ważne, nie brzmi to jak przypadkowa składanka. Mimo ogromnego rozrzutu stylistycznego album ma własny charakter. Dobrym określeniem jest „muzyka poza czasem”. Niektóre nagrania brzmią jak znalezione taśmy z początku lat 80., inne jak współczesny eksperymentalny pop. Granica między starym a nowym materiałem zostaje celowo zatarta. Analizując krążek od lirycznej strony warto nadmienić o czym opowiada. A są to relacje, seksualność, miłość i pożądanie. „MY SKYSCRAPER” jest jednocześnie archiwum, debiutem, retrospekcją i nowym początkiem. I chyba właśnie ta sprzeczność jest najciekawszą rzeczą, która przyciąga mnie do tego dzieła. Ocena: 9/10

Ocena: 4.5 na 5.

Kanye West – BULLY. Za recenzje 12 albumu studyjnego Ye zabieram się już od paru dobrych miesięcy. W końcu nastał ten moment by rozprawić się z tym raperskim łobuzem. W końcu „BULLY” to w wolnym tłumaczeniu to łobuz/prześladowca. Nie chce mi się rozpisywać o tym ile już zdążył Ye nawywijać w ostatnim czasie, a uwierzcie kontrowersji z nim związanych nie brakuje. Stąd tytuł idealnie pasuje i dobrze, że sam Kanye ma świadomość tego za kogo postrzegają. Skupmy się jednak na samej płycie. „BULLY” to próba połączenia kilku wcieleń rapera. Mamy tutaj: cięższe, industrialne brzmienia, trap i współczesny hip-hop, elektroniczne, momentami niemal progresywno-rockowe produkcje, minimalistyczne, krótkie formy oraz charakterystyczne dla jego twórczości sample soul. Produkcja płyty jest surowa, a aranżacje oszczędne w formie. West nakłada większą koncentracje na głosie i osobistej narracji przy jednoczesnym mniejszym nacisku na klasyczną strukturę utworu. Ponownie ukazuje zamiłowanie do wielkich, dramatycznych momentów i eksperymentuje z brzmieniem. Jednakże przy słuchaniu tej płyty mam wrażenie, że brakuje w tym wszystkim jakiejś spójności. „BULLY” udowadnia, że Kanye West wciąż potrafi stworzyć świetnie brzmiący numer. Problem polega na tym, że coraz trudniej znaleźć na tej płycie powód, dla którego właśnie on musiał ten numer nagrać. Ocena: 6/10.

Ocena: 3 na 5.

Chat Pile – Who Loves The Sun. I na koniec troszkę cięższego grania. A jak! Trzeci album w dorobku Chat Pile to ponownie ostra jazda bez trzymanki, z noise rockiem i sludge metalem na czele. Jednakże w stosunku do wcześniejszych dokonań pojawia się więcej: post-punkowych atmosfer, melodyjnych refrenów, bardziej rozbudowanych struktur oraz gitarowych melodii. Co ciekawe, większa przystępność nie oznacza złagodzenia tekstów. To właśnie zestawienie chwytliwszej muzyki z ponurą tematyką jest jednym z ciekawszych aspektów albumu. Chat Pile nadal przygląda się społeczeństwu z perspektywy ludzi znajdujących się na jego marginesie. Pojawiają się tematy: życia w poczuciu permanentnego kryzysu, nierówności ekonomicznych, alienacji, pracy i wyzysku, przemocy, konsumpcjonizmu, technologii, zmian klimatycznych, obojętności społecznej czy też rozpadu więzi międzyludzkich. Okładka również dobrze współgra z tematyką albumu. Przedstawia Devon Tower w Oklahoma City, górujący nad zniszczonym otoczeniem. Oficjalny opis zespołu wskazuje właśnie na kontrast pomiędzy monumentalnym symbolem współczesnego kapitału a rozpadającą się przestrzenią na pierwszym planie. W ten o to sposób amerykańska grupa z Oklahomy wchodzi w swój rozdział, a mi to generalnie pasuje. Ocena: 7/10

Ocena: 3.5 na 5.

Legendarny OFF znowu daje radę – relacja z OFF Festival 2026

Jeśli dobrze liczę to był mój już 12 Off w karierze. Zaczęło się jeszcze w czasach licealnych, rok 2008 Mysłowice. Kilka dni po tym jak pozbyłem się gipsu z nogi wyruszyłem do miasta Artura Rojka. Było pięknie, spełniłem swoje muzyczne marzenia oglądając na żywo ukochaną Menomenę, Mogwai, Caribou czy też of Montreal. Mimo spuchniętej kostki i bólu narodziło się niezwykłe uczucie, które trwa do dziś.

Tegoroczna edycja była dla mnie wyjątkowa z tego względu, że po ponad 11 latach pojawiam się na niej z akredytacją medialną. Nigdy nie traciłem nadziei i cierpliwości i co roku wysłałem wniosek akredytacyjny, aż w końcu w tym roku otrzymałem pozytywne wieści od organizatora. W odwrotnym kursie niestety wylądował TNMK, który w tym roku nie przewidział żadnych akredytacji (Tauronie wstydź się!). W związku z żółtą opaską pojawiłem się w Dolinie Trzech Stawów na całe trzy dni, a nie jak to planowałem wcześniej tylko na niedzielę. Jak się bawiłem i co zobaczyłem? O tym poniżej.

Dzień I

Dzień pierwszy rozpocząłem od wizyty na Scenie Eksperymentalnej. Swoją drogą, ów scena przeważnie była najmniej przeze mnie uczęszczaną na Offie, a w tym roku wyjątkowo często na niej gościłem. Ma tylko jeden poważny minus. Jest stanowczo za mała, do tego co oferuje. Koncerty tam są niepowtarzalne, a tłum nie potrafi się tam zmieścić. Co gorsza stojąc na zewnątrz namiotu nie jesteśmy w stanie zobaczyć co dzieje się na scenie. Tutaj koniecznie przydałaby się zmiana. Wrócmy jednak do artysty, który tego dnia dał niepowtarzalny występ. Joshua Idehen, Brytyjczyk o nigeryjskich korzeniach to chodzący wulkan energii, który zaraził widownię swoim pozytywnym vibem. Była to idealna rozgrzewka przed całym Offem. Występujący w tym czasie na Scenie Orlen Tercet Imperial udowodnił, że polski folk to niekończące się źródło muzycznych inspiracji. Te mazurki mocno dawały radę. Grająca w namiocie Trójki Celine Dessberg stanowiła spokojne tło do chillowania na łące. Po nieco wydłużonej przerwie na nawodnienie pojawiłem się pod sceną Leśną by zobaczyć na żywo rapera Earla Sweatshirta. Gość ma niepowtarzalny styl i całą masę dobrego rapowego materiału, takiego w starym stylu. Posłuchajcie takich albumów jak „Doris” czy też „Some Rap Songs” to dowiecie się, że tam nie ma żadnego autotune’a ani discopolowych beatów. Generalnie Earl dał radę, jednak jeżeli ktoś oczekiwał fajerwerków to mógł się rozczarować. Te widzom zapewnili chłopaki z Flaming Lips, ale o nich za chwilę. Na moment pojawiłem się w Namiocie Trójki by pobawić się do DJ setu The Dare. Niektórzy narzekali, że momentami była zamuła. Tego nie wiem, bo te pół godziny, które tam byłem to była miazga. Świetna zabawa i dobry dobór utworów. Chciałem zostać dłużej, ale nie mogłem sobie odmówić show Flaming Lips. Widziałem ich w 2010 roku, był to jeden z najlepszych koncertów na którym byłem, dlatego postanowiłem sprawdzić formę Wayne’a Coyne’a. A ta była nieziemska. Gość ma jakieś ADHD. Co chwilę w ruchu, co chwilę z nowym gadżetem. Było wszystkiego dużo. Konfetti, wielkie dmuchane roboty, śpiewanie z kuli itd. No, ale muzycznie się obronili. Świetnie na żywo zabrzmiała płyta „Yoshimi Battles the Pink Robots„. Na mnie jednak największe wrażenie zrobiło odegranie coveru Black Sabbath utwory „War Pigs„. Flaming Lips to jednak gwarancja rozrywki i dobrej muzyki. Mocno hajpowani Los Thutanaka nieco mnie znudzili, nie porwało mnie również HTRK, dlatego też wróciłem do domu by łapać siłę na kolejne dni festiwalu.

Dzień II

Sobotni dzień Offa na papierze wyglądał dla mnie najmniej atrakcyjnie. W przeciwieństwie do widowni, gdyż drugi dzień offa miał największą frekwencję i jako jedyny się wyprzedał. Powód dość prosty, artyści skierowani do młodszego widza, którym niestety albo stety już nie jestem. Po nocnym skurczu nogi nie miałem sił by pojawić się na występie mysłowickiego rapera Drabusheyka. Zobaczyłem natomiast Ludzi Wschodu wykonywający legendarną już płytę zespołu Siekiera „Nowa Aleksandria„. O tym jak ważna to jest płyta dla punk rocka to temat na osobny wpis, trzeba jednak przyznać, że projekt Ludzie Wschodu kapitalnie odegrał ten materiał. Dużym dla mnie zaskoczeniem okazała się polska grupa Mlecze, grająca lekki i przyjemny indie pop przy zachodzącym słońcu na Scenie Głównej. Ponownie przedłużyła mi się przerwa na nawodnienie w efekcie czego przegapiłem występ Chat Pile… Na szczęście nie zabrakło mnie na Scenie Leśnej, gdzie śpiewała francuska Oklou. Jej zeszłoroczna płyta „Choke Enough” to klimatyczny i przyjemny dla ucha materiał. Tak też było w Katowicach. 33-letnia artystka dała niepowtarzalny koncert, który przez wielu został uznany za jeden z najlepszych minionej edycji OFF Festivalu. Francuska trochę snuła się po scenie, trochę huśtała na huśtawce. Kamera jej towarzyszyła nieustanie, czego efektem telebimowy obraz przypominał teledysk. Miało to jednak klimat i na prawdę wciągało. Zawiódł mnie headliner jakim był duet raperów Yung Lean i Bladee. Było dużo ognia i dymu, ale też i autotune’a. Niestety nie jestem drainerem, dlatego też dużo ciekawszą opcją był występ pakistańskiego DAM. Muzyka żywiołowa, taneczna, orientalna wchodząca momentami w funk i disco. Ważne było także przesłanie, gdyż grupa opowiada o trudnym życiu w ich państwie. Wcześniej zamówiony Uber uniemożliwił mi pojawienie się na pozostałych koncertach.

Dzień III

Niedziela dzień święty na papierze zapowiadał się dla mnie najlepiej. Tym razem bez szaleństw pojawiłem się w Katowicach już o 16, by zobaczyć przełożoną z soboty grupę Wednesday. Pomimo bardzo wczesnej pory, amerykanie dali czadu. Słuchałem przed Offem zeszłorocznego „Bleeds” oraz „Rat Saw God” i są to dobre płtyt, ale na żywo zespół z Północnej Karoliny brzmi jeszcze bardziej efektownie. A wszystko za sprawą charyzmatycznej wokalistki Karly Hartzman, która robiła wszystko by nikt nie tęsknił za MJ Lendermanem. Rzucone na start „FUCK ICE AND FREE PALESTINE” już oddawało ducha tego koncertu. Tłum szalał przy „Wound Up Here (By Holdin On), „Townies” czy też „Reality TV Argument Bleeds„, nawet wczesna dość upalna pora nie przeszkadzała. Następnie sprawdziłem projekt Współgłosy, który zaangażował grupę niepełnosprawnych jako wokalistów do swojego projektu. Powiedzcie mi kiedy ostatni raz widzieliście by na jakimkolwiek festiwalu ludzie tańczyli walca? Taki to właśnie był występ! Było uroczo i zarazem chwytliwie. Było inaczej, a taki właśnie ma być OFF Festival. Wizyty na Scenie Eksperymentalnej dostarczyła mi kolejnego odkrycia. Mowa o grupie Getdown Services. Okazuje się, że Anglicy mają swoją własną wersję grupy Wczasy. Duet Ben Sadler i Josh Law przy perkusji z automatu i gitary dali niezwykle charyzmatyczny oraz humorystyczny występ. Chłopaki szybko pozbyli się odzieży i mocno spoceni mieli świetny ubaw z występu przed katowicką publicznością. Ileż było w tym polotu i finezji! Po powrocie do domu pierwsze co odpaliłem to właśnie ich ostatnią płytę. Nie zawiódł Johnny Marr (W odróżnieniu od foszastego Morriseya). Jeżeli komuś brakuje twórczości The Smiths, to powinien koniecznie zobaczyć na żywo Marra. Anglik był wręcz cudowny, a odegrane na żywo klasyki The Smiths „This Charming Man„, „There Is a Light That Never Goes Out” czy też „Please, Please, Please Let Me Get What I Want” tylko tą tezę udowadniają. Nie zabrakło również coverów z klasykiem od Iggy’ego Popa „The Passenger„. Zdziwiło mnie, że Marr nie był headlinerem Offa, ale w sumie konkurencja była mocno i to tylko pokazuje wysoki poziom tegorocznej edycji. Kolejnym moim odkryciem był występ Nu Genea. Ileż tam było dobrej zabawy na Scenie Leśnej (Ups, Sorry Scenie Orlen). Zespół świetnie odgrywał taneczne kawałki a trzy urocze Panie raczyły nas tańcem i śpiewem.

@paweuu.alternativ

Kilka migawek, kilka wspomnień z minionego Off Festivalu w Katowicach. To była jedna z lepszych edycji na jakich byłem! Headlinerzy nie zawiedli i poznałem wiele nowej, dobrej muzyki! Czekam z niecierpliwością na kolejną edycję. Pełna relacja na moim blogu: paweuu.com #off #offfestival #katowice #bladee #deafheaven

♬ Golden Hour – Balcony Sunrise

Osobny akapit należy zostawić dla najważniejszego zespołu całej imprezy. Dla mnie nim był Deafheaven. Grupa z San Francisco powróciła do Polski po dwóch latach, a na Offa po dwunastu. Do pory koncertu Offa, udało mi się zobaczyć ich na żywo tylko raz. I w dodatku jako support przed Knocked Loose. Czekałem jednak na coś intensywniejszego i dłuższego przede wszystkim. Na szczęście doczekałem się. Grupa akurat promuje swój zeszłoroczny krążek: „Lonely People With Power”. Dlatego też setlista składała się głównie z utworów z tej płyty takich jak: „Doberman„,”Magnolia” czy zagrana na końcu „Winona„. Nie zabrakło starszych utworów takich jak: „Sunbather„, „Brought to the Water” czy też już klasycznego „Dream House”. Powiedzieć, że był to najlepszy koncert tego festiwalu to jakby nic nie powiedzieć. Wiem, że mogę nie brzmieć obiektywnie, bo kocham George’a Clarke’a i spółkę ponad wszystkie zespoły. Jednak zwróćcie uwagę na ich brzmienie, które było wręcz perfekcyjne! Kolesie poza tym z ogromem energii i zaangażowaniem technicznie zmietli wszystkich. Świetny kontakt z publiką, która została z marszu porwana do skakania (do tej pory nie potrafię doczyścić butów z kurzu). No i dobór utworów. Jasne, brakowało mi czegoś z mojego ukochanego „Ordinary Corrupt Human Love„, ale nie można mieć wszystkiego. Zwłaszcza, że ich setlista zawsze będzie wąska z racji długości utworów. Nie mniej ten koncert zachwycał, porywał i wzruszał. Niby bardzo mocne brzmienie, ale jak bardzo przejmujące. Za to kocham Deafheaven. No i świetnie, że udało mi się dorwać chłopaków do wspólnej foty i podpisania płyty. Emocje były tak wielkie, że słuchając grającego na scenie Sunny Day Real Eastate jeszcze do siebie dochodziłem. A szkoda, bo to również był wybitny koncert. Niedziela była niesamowita!

Podsumowując, OFF Festival 2026 to jedna z lepszych edycji, którą udało mi się zobaczyć. Te koncerty, które chciałem zobaczyć nie zawiodły a przede wszystkim poznałem dużo nowej, świetnej muzyki a o to chyba w tej imprezie chodzi? Miło spędziłem czas na terenie festiwalu, spotkałem wielu starych znajomych i oddałem się muzycznym emocjom w pełni. Fajnie, że pojawiła się ta platforma z miejscami siedzącymi przy Scenie Głównej i spoko, że toalety już nie są zwykłym plastkiowym tojem. Mam nadzieję, że widzimy się za rok!

OFF Festival 2026 – Zapowiedź

Tradycyjnie już na początku sierpnia w katowickiej Dolinie Trzech Stawów odbędzie się kolejna, jubileuszowa Dwudziesta edycja legendarnego już OFF Festivalu. Miałem okazję brać już w jedenastu edycjach tej muzycznej imprezy, dzięki temu wiem jak wspaniałym doświadczeniem jest obecność na OFFie. Sprawdźmy jak zapowiada się tegoroczna edycja.

Gdzie i kiedy?

Tak jak wspomniałem we wstępie, OFF odbędzie się w katowickiej Dolinie Trzech Stawów w dniach 7-9 sierpnia. Ten, kto był w stolicy Górnego Śląska to wie, jak wiele zieleni jest w tym kojarzonym głównie z ciężkim przemysłem mieście. Dolina Trzech Stawów w sąsiedztwie lotniska Muchowiec jest właśnie taką zieloną oazą, która idealnie pasuje dla tego typu imprezy.

Kto zagra?

Główni headlinerzy to The Flaming Lips, Amyl and the Sniffers oraz Yung Lean & Bladee. Pierwszych nie trzeba zbytnio przedstawiać fanom alternatywnego grania. Założona w 1983 roku zespół z Oklahomy ma na koncie 20 albumów, jednak na OFF Festiwalu usłyszymy materiał tylko z jednej płyty. Mowa o legendarnym krążku: „Yoshimi Battles the Pink Robots”, gdzie znajdziemy takie utwory jak „Do You Realize” czy też „Fight Test”. Wayne Coyne i chłopaki wystąpili już podczas OFF Festivalu w 2010 roku i był to jeden z najlepszych koncertów na tym festiwalu. Liczymy na powtórkę! Pochodzący z Australii Amyl and the Sniffers to punk rockowa grupa, która na scenie jest od 2016 roku. Do tej pory wydali trzy albumy, z czego ostatni „Cartoon Darkness” ukazał się dwa lata temu. Yung Lean & Bladee to duet szwedzkich raperów, którzy mają na koncie wiele płyt oraz występy na najważniejszych festiwalach w Europie. Pierwszy z nich już wystąpił na OFF Festiwalu w 2016 roku, teraz pora usłyszeć duet, który wspólnie nagrał album „Psykos” w 2024 roku.

Z pozostałych nazw uwagę zwraca obecność legendarnego gitarzysy i wokalisty Johna Marra, który wybił się jako gitarzysta i kompozytor grupy The Smiths. Ma jednak także w dorobku występy w takich grupach jak m.in. Modest Mouse oraz The Cribs oraz całkiem spory zestaw solowych dokonań. Z całą pewnością artysta ma na tyle dobrego materiału, że uczestnicy OFFa poczują się doskonale. Inną głośną nazwą jest Deafheaven, o którym szerzej pisałem TUTAJ. Ciekawą pozycją wydaje się francuska wokalistka Oklou. Grająca eksperymentalny pop artystka ma do tej pory jeden album „Choke Enough” z 2025, który spotkał się z doskonałym przyjęciem przez recenzentów. Świat rapu poza szwedzkim duetem będzie reprezentował Earl Swaetshirt, którego albumy za każdym razem spotykają się z gorącym przyjęciem. Na scenę powraca Sunny Day Real Estate, którzy tworzyli z przerwami od 1992 roku do 2013 i nagrywali w legendarnym już Sub Popie. Inną legendą, która pojawi się w Katowicach jest niemiecki zespół Einstürzende Neubauten, który na koncie ma 13 albumów, z czego ostatni „Rampen” ukazał się dwa lata temu. Reprezentanci Nowej Niemieckiej Fali to przede wszystkim zamiłowanie do eksperymentów z gatunkami muzycznymi i niezwykła sceniczna ekspresja. To powinno być show.

Wyjątkowo mocno zapowiada się polska reprezentacja. Ludzie Wschodu zagrają kultową już „Nową Aleksandrię” od Siekiery. Sporo dobrego można powiedzieć o polskiej grupie jazzowej Błoto. Debiutowali w 2020 roku albumem „Erozje”, jednak to ich piąty album z zeszłego roku przniósł im spory rozgłos. Mowa o krążku „Grzyby”. Ciekawie zapowiada się występ rapera Drabusheyka. Pochodzący z Mysłowic raper (Sąsiad Artura Rojka, hehe) to reprezentant eksperymentalnego underground. Jedno jest pewnie – nie oczekujcie tradycyjnego koncertu. Poza tym wystąpią m.in. Współgłosy, Dom Zły, Mlecze, AGNT, Michał Anioł czy też Niechęć.

W jakiej cenie bilety?

W chwili obecnej trzydniowy karnet to koszt 769 zł, bilet weekendowy to wydatek rzędu 569 zł.

Pozostałe informacje?

Wszelkie informacje znajdziecie na stronie http://www.off-festival.pl

https://www.tiktok.com/@paweuu.alternativ/photo/7656400399993163040