Muzyka

Powrót Króla, King Krule’a – recenzja „Man Alive!”

/ paweuu / Dodaj komentarz

Przebić osiągnięcie albumu „The OOZ” z 2017 roku dla King Krule’a było nie lada wyzwaniem. W końcu ta płyta ogłosiła go nowym mesjaszem muzyki alternatywnej z pogranicza jazzu i trip-hopu. Pozytywne recenzje (W tym MOJA), czołówki list podsumowujących i propozycja współpracy z Kanye Westem (ODRZUCONA!) to wielkie osiągnięcia rudego artysty z Londynu. Jak to przebić? Proste! Wydając równie genialny krążek „Man Alive!”.

Już po pierwszych odsłuchach singli „Alone, Omen 3” oraz „Cellular” wiedziałem, że Archy Ivan Marshall szykuje wydanie kolejnego wielkiego albumu. Nie myliłem się. Czwarty już w jego dyskografii krążek to ponownie mieszanka gatunków i stylów muzycznych. Czego tu nie ma? Rapujący Archy, śpiewający Archy, milczący Archy. Wpływy post-punku, elementy autoparodii, ponowne zabawy z jazzem i to wszystko pod przykrywką indie rocka. Pełno na tej płycie utworów, które z miejsca stają się klasykami. Weźmy przykładowo taki „Comet Face”, gdzie przy post-punkowym brzmieniu gitary niczym zaczerpniętym od Fugazi czy też Mission on Burma, artysta wrzuca świrujący saksofon i będąc w transie wypowiada kolejne zwrotki. Z kolei „Stoned Again” to nieźle popieprzony kawałek hip-hopowy, który pokazuje, że szczery i nie oblany auto-tunem rap ma sens.

„Man Alive!” to longplay, który dobrze się sprawdzi jako muzyka na wieczór jak i klimatyczny soundtrack filmowy, do obrazu, który jeszcze nie powstał. King Krule pokazuje, że w budowaniu klimatu nie ma sobie równych. Ponownie czujemy się jakbyśmy podążali londyńskimi, zamglonymi ulicami i co jakiś czas wchodzili do dziwacznych barów „na jednego”. To płyta, którą chce się słuchać i łatwo z głowy nie wychodzi za sprawą niebanalnych dźwięków i nieco ekscentrycznego stylu śpiewania Archy’ego.

Mimo, że najnowsza produkcja King Krule’a ma wiele wspólnego z swoją poprzedniczką „The OOZ” to ciężko mi porównywać oba albumy. Ten najnowszy wydaje się świadomym rozwojem artysty i kolejnym, naturalnym krokiem do przodu. To coś co samo się dzieje i co najlepsze w tym jest skutecznie DOBRE. Mimo, że spotkałem się z paroma negatywnym opiniami to uważam, że Marshall podtrzymał poziom i trzymam kciuki by wpadł na dniach do Polski. Ocena: 9/10.

Kolejna dostawa muzyki – premiery z lutego

/ paweuu / Dodaj komentarz

…Chociaż niektóre płyty mogą w sumie być z stycznia, ale co tam. Ważne, że nowości. Zapraszam do lektury.

Destroyer – Have We Met. Jest dopiero początek roku a pojawił się na horyzoncie godny pretendent do płyty roku. Jednak z tymi wszystkimi muzycznymi premierami zimowymi i rankingami grudniowymi, jest jak z Oscarami. Nikt teraz nie wypuszcza filmu, który będzie walczył o przyszłoroczne nagrody. No bo kto tam w lutym będzie pamiętał co to tam było roku temu. Jeżeli chodzi o Daniela Bajera to bez obaw, na pewno wrócę do tego wpisu przed stworzeniem swojej listy. Zawsze to robię. Pytanie, tylko, czy ta płyta przetrwa próbę czasu do tego momentu? To się dopiero okaże, a póki co za niesamowity zestaw klimatycznych utworów w stylu Destroyera daję 8/10.

Bonny Light Horseman – Bonny Light Horseman. Życie na wsi ma swoje powolne uroki. Do tego stopnia, że zacząłem słuchać amerykańskiego folku w starym stylu. BLH to projekt stworzony przez Anaïs Mitchell, Erica D. Johnsona (Fruit Bats) i Josha Kaufmana (Craig Finn, Josh Ritter, The National). Dodatkowo na płycie usłyszymy także Justina Vernona znanego szerzej jako Bon Iver. Jak widać paczka muzyków całkiem zacna. Jak im wyszła współpraca? Stworzyli całkiem lekki, przyjemny i spokojny zestaw 10 piosenek, który można odpalić o każdej porze dnia. Ocena: 7/10.

Squirrel Flower – I Was Born Swimming. Mimo, że nie umiem pływać to płyta urzekła mnie swoim nastrojem. Już od pierwszego utworu „I-80” wpadamy w wir dziwnych wrażeń, które prezentuje nam Ella O’Connor Williams. Momentami jest spokojnie, nastrojowo, sennie a chwilami nasza ruda wokalistka potrafi (uwaga nie lubię tego określenia i nie wiem czemu je tutaj wykorzystuje…) ZAGRAĆ Z PAZUREM (A już wiem, bo chciałem by było trochę śmieszno na moim sztywniackim blogu – no bo umówmy się, jaki spoko, zabawny koleś zawadiaka piszę przy sobocie o takich płytach?). Generalnie obawiałem się, że to będzie kolejna nudna płyta jakiejś tam wokalistki z gitarą – myliłem się. Ocena: 7/10.

…And You Will Know Us By The Trail of Dead – X: The Godless Void and Other Stories. No cóż, Trail of Dead raczej prochu już nie wymyślą i nigdy nawet nie zbliżą się poziomem do swojego opus magnum jakim jest „Source Tags And Codes„. Nie mniej cieszy mnie to, że wciąż wydają płyty, które sprawdzam za każdym razem. Ocena: 5/10.

Drive-By Truckers – The Unraveling. Pitchfork wrzucił ich do worka z napisem „ROCK”. Cóż, z rockiem to ma nie za wiele. Może tylko tyle, że usłyszymy gitarę i perkusję. „The Unraveling” to połączenie folku z country w starym, dylanowym stylu. Lekka i przyjemna płyta, ale niestety nic poza tym. Ocena: 5/10.

Shopping – All or Nothing. Całkiem chwytliwe i przyjemne indie rockowe granie. Tylko wiecie jak to jest z tego typu graniem? Po pierwszych dwóch, trzech utworach myślimy „fajnie, fajnie”, a chwilę później odkrywamy, że wszystkie utwory są podobne do siebie i nagrane na „jedno kopyto”. Przesłuchałem, raczej już nigdy nie wrócę do tej płyty. Ocena: 4/10.

Poliça – When We Stay Alive. Nowy album (Już piąty!) grupy z Minneapolis z pewnością ucieszy starych fanów. Nie znajdziemy tutaj niczego nowego, ale usłyszymy za to stare, dobre rozwiązania, które grupa wałkowała na poprzednich krążkach. Jeżeli jesteście fanami tego typu grania spod znaku synth-popu możecie śmiało sprawdzić, ale nie oczekujcie fajerwerków. Ocena: 5/10.

Najbardziej oczekiwany powrót tej zimy – recenzja „The Slow Rush” Tame Impala

/ paweuu / Dodaj komentarz

5 lat – tyle na siebie kazał czekać Kevin Parker, multiinstrumentalista, człowiek za którym stoi projekt muzyczny Tame Impala, innowator w dziedzinie psychodelicznego indie rocka. 5 lat w świecie muzyki to szmat czasu, Beatlesi wydawali płytę przynajmniej raz na pół roku. Jednak warto było czekać, gdyż najnowsza propozycja (już czwarta w dyskografii) „The Slow Rush” to porządny zestaw muzyki.

Przypomnijmy nieco o Tame Impali. Debiutowali w 2010 roku albumem „Innerspeaker”, jednak to za sprawą genialnego „Lonerism” wydanego dwa lata później osiągnęli sławę i sukces. W 2015 roku dzięki krążkowi „Currents” potwierdzili, że w dziedzinie tworzenia ciekawych a zarazem psychodelicznych melodii nie mają sobie równych. Jak widać dyskografię mają mocną, podnoszącą poprzeczkę dla każdego następnego wydawnictwa. Czy sprostali? No pewnie, że tak. No bo kto jak nie Kevin Parker ma wyznaczać obecne trendy w muzyce psychodelicznej?

Najnowsza płyta z jednej strony jest mocno podobna do swoich poprzedniczek, z drugiej jednak odbija w nieco innym kierunku. Na pewno nie zmieniony pozostał zmysł autora Kevina Parkera to osobliwych, ciekawych i intrygujących melodii, którymi nas karmi na „The Slow Rush„. Jest onirycznie, jest i hipnotycznie. Lata 70 i hippisowska psychodelia z tego czasu wciąż jest jego ulubionym okresem muzycznym. Zmienia się jednak zestaw instrumentów użytych przez Parkera i spółkę. O ile poprzednie płyty bazowały głównie na dźwiękach gitarowych, to tym razem pojawiło się więcej miejsca na syntezatory i zabawę z muzyką taneczną. Tame Impala spogląda w stronę projektów bardziej dream-popowych i elektronicznych takich jak Air, Empire of the Sun czy też Daft Punk.

Oczywiście gitary nie poszły całkiem w odstawkę bo ich dość mocne brzmienie usłyszymy pod koniec płyty w „It Might Be Time” oraz zamykającym całość psychodelicznym odlocie „One More Hour„. Co nie zmienia faktu, że ta taneczna strona zespołu za sprawą otwierających płytę „One More Year” oraz „Instant Destiny” też jest ciekawa. Pod względem lirycznym płyta ponownie cieszy ucho. Kevin Parker tym razem uderzył w poważniejsze tony przemijającego czasu i postawił na wspominanie wydarzeń i przeżyć z historii swojego życia.

Podsumowując, warto było czekać 5 lat na kolejną płytę Tame Impali. „The Slow Rush” to barwny zestaw psychodelicznych, nieco tanecznych, melodyjnych i onirycznych utworów w stylu, który jest już reprezentatywny dla grupy. Póki co najlepsza płyta tego roku (stan na tłusty czwartek 2020). Ocena: 8/10.