Alternative Rock

Radiohead – The Bends

/ paweuu / 2 Komentarze

The Bends, The Bends, The Bends. Tak, teraz będzie recenzja jednej z najlepszych jak i nie najlepszej płyty Radiohead.

Większość was pewnie kojarzy Radiohead z Creep, lepsi mogą coś tam słyszeć jeszcze o OK Computer a znawcy na pewno kojarzą The Bends. Jeżeli natomiast uważasz, że słuchasz dobrej rockowej muzyki a nie znasz Radiohead to znaczy, że nie słuchasz dobrej rockowej muzyki.

O co chodzi z tą całą The Bends? A to, że angielskiej legendzie rocka (można ich nazwać już legendą) udało się nagrać wybitnie wybitną płytę z mnogą liczbą hitów. Była to druga płyta zespołu wydana w 1995 roku. Wcześniej znani tylko z jednej dobrej piosenki to tym razem znani już z całej jednej dobrej płyty. Płyta oczywiście odniosła sukces, zespół między innymi dzięki tej płycie wpisał się do kanonu gwiazd itd, ale co dokładnie mamy na tym albumie?

The Bends zawiera 12 wspaniałych utworów. Zaczynamy od kosmicznego Planet Telex, utwór od razu zapowiada, że płyta będzie nie ziemska. Co dalej? tytułowe „The Bends”, później High and Dry, utwór wspaniały. Następnie kolejny wielki hit: Fake Plastic Trees utwór tak genialny, że trudno mi to opisać. Łatwo jest opisać słabą piosenkę, można wtedy wypomnieć wszystkie błędy, niedogrania z genialna piosenką jest trudniej gdyż wszystko w niej jest niesamowite. I tak właśnie jest z tym utworem, który na dodatek ma piękny teledysk. Później dwa kontrastujące utwory: Hałaśliwy „Bones” oraz spokojny „Nice Dream”. No i następuje punkt kulminacyjny na płycie. Jedno słowo: Just. To trzeba usłyszeć, nie w sposób to opisać. Można też zobaczyć bo teledysk poruszający. Emocje zaczynają opadać wraz z nadejściem My Iron Lung, chodź nie do końca po pod koniec utworu zaczynamy wariować wraz z gitarą elektryczną. W końcu wszystko się uspokaja wraz z przyjściem patetycznego Street Spirit, który zarazem jest jednym z najlepszych utworów na płycie i na dodatek to ten singiel najbardziej wstrząsnął Ameryką.

To naprawdę trudna sztuka zebrać na jednej płycie tyle przebojów i dodać do nich jeszcze kawałki dobrych piosenek. Radiohead to się udało za co im chwała na wieki. No i końcowa ocena, która wynosi 10/10. Nasunęło mi się na koniec jedno spostrzeżenie na nie korzyść płyty. Można było dobrać lepszą okładkę…

Bloc Party – Silent Alarm

/ paweuu / 4 Komentarze

Bloc Party do tej pory wydał dwie świetne płyty, jednak to ta pierwsza Silent Alarm wydana w 2005 roku pozwoliła zespołowi zaistnieć w szerokiej gamie angielskich zespołów.

Silent Alarm to wręcz genialna płyta – wołali krytycy. Zespół został obwołany debiutem 2005 roku i w zaledwie kilka dni zostali idolami angielskiej młodzieży. Na Silent Alarm złożyło się trzynaście, wcale nie pechowych kawałków. Największa zaleta tej płyty to teksty, które sam napisał wokalista i gitarzysta grupy – Kele Okereke, który także w dużym stopni przyczynił się do muzycznego awansu Bloc Party. Chodzi tu o jego teksty, umiejętności, ale i przede wszystkim kolor skóry. Rzadko można spotkać angielską kapelę z czarnoskórym wokalistą.

Płyta zaczyna się od utworu Like Eating Glass, który zespół uwielbia grac na swoich koncertach. Trudno im się dziwić bo ten kawałek idealnie pasuje do wykonywania live. Druga piosenka na płycie to Helicopter, chyba najbardziej znany przebój grupy z chwytliwym riffem gitarowym. Numer cztery to najlepsza piosenka zespołu jaką udało im się do tej pory skomponować. Mowa tu o Banquet. Mocne punkty płyty to także utwory: „She Hearings Voices” oraz „So Here We Are”.Całość kończy melancholijny Compliments.

Warto zaznaczyć, że płyta ta doczekała się reedycji zremiksowanych wszystkich utworów. Jednak większość fanów uważa, że to jednak pierwsza wersja płyty jest najlepsza.

Podsumowując płyta bardzo dynamiczna (genialna perkusja w każdym utworze), wpadająca w ucho, melodyjna z wielkimi hitami. Oczywiście mówiąc tu o melodyjności nie mam na myśli, że jest to płyta popowa. Jest to prawdziwy Indie Rock. Indie Rock wart w moich oczach na 9\10.

Muse – Origin Of Symmetry.

/ paweuu / 5 Komentarzy

Origin Of Symmetry to druga płyta zespołu Muse. Jest ona uważana przez wielu za najlepsza w dotychczasowej dyskografii zespołu. I trudno się z tym stwierdzeniem nie zgodzić.

Muse swój drugi album wydał w 2001 roku. Premiera w USA odbyła się znacznie później z powodu nie porozumienia z producentem, który miał wydać płytę za Oceanem. Chodziło głównie o to, że Amerykanom nie podobał się materiał na płycie. Ich zdaniem było zbyt mało komercyjnych melodii nadających się to emisji w radiu. Zespół nie zgodził się na żadne zmiany. Jednak gdy płyta odniosła ogromy sukces w Brytanii i Europie obie strony wznowiły rozmowy w sprawie wydania płyty w Stanach.

Angielska kapela tą płytą oczarowała słuchaczy i zwróciła na siebie uwagę. Zespół powtórzył a nawet przewyższył sukces pierwszego albumu Showbiz wydanego w 1999 roku. Origin Of Symmetry to składanka dwunastu wspaniałych utworów. Całość zaczyna się od genialnego singla zatytułowanego New Born. I jak nazwa wskazuje jest to rzeczywiście nowe narodziny Muse. Płyta rożni się od pierwszej, bardziej dynamiczna. Następnie mam kolejny singiel Bliss. Pozycja trzy to Space Dementia z wspaniałym tekstem i pewną dozą gniewu w wokalu Bellamy’ego. Mocny punkt płyty. Idąc dalej mamy kolejne single: Hyper Music i Plug in Baby. O ile większość nie docenia Hyper Music o tyle wszyscy znają i kochają utwór Plug in Baby. Kolejny utwór to Critizen Erased. Ten utwór jest ulubionym utworem wielu fanów zespołu i dosyć często pomijanym na koncertach co uderza najbardziej wielbicieli zespołu. Później możemy usłyszeć Micro Cuts z mocnym wokalem Matta. Utwór ten bardzo dobrze wychodzi grupie podczas występów na żywo. Ogólnie warto dodać, że zespół jest znany przede wszystkim z wspaniałych koncertów. Nie małą w tym zasługę mają utwory idealnie pasujące do grania na żywo przed publiką. Numer dziesięć na płycie to Feeling Good, cover piosenki z musicalu The Roar of The Greasepaint – the Smell of the Crowd z 1965 roku. I na koniec wspaniały i podniosły utwór zatytułowany Megalomania.

Nazwa albumu Origin Of Symmetry wzięła się z pewnego konceptu zawartego w książce Michiu Kaku zatytułowanej Hyperspace. Matt Bellamy słynie z zainteresowań kosmosem i teorii spiskowych. Widać to nie tylko po nazwie płyty, ale i niektórych piosenek na płycie. Na przykład Space Dementia, czyli kosmiczny obłęd to choroba na którą zapadają astronauci.

Ogólnie płyta jest mocno melodyjna, rytmiczna i pełna wspaniałych gitarowych riffów. Skoro znalazła się tutaj to oznacza, że jest warta przesłuchania. Moja ocena w skali od 1 do 10 to dyszka.Ocena wysoka, gdyż nie doszukałem się żadnych minusów. Same plusy.