Pop

Amerykański gorzki sen wg Lany Del Rey – recenzja „Norman Fucking Rockwell!”

/ paweuu / Dodaj komentarz

Media recenzujące „Norman Fucking Rockwell!” tuż po premierze zdążyły go okrzyknąć jako najlepszy longplay spod ręki Lany Del Rey. Od momentu ukazania się szóstego albumu 34-letniej wokalistki minęło już trochę czasu, dzięki czemu na zimno i zupełnie trzeźwo mogę tylko przyznać rację ekscytacji Rolling Stone i reszcie muzycznych recenzentów. NFR to zdecydowanie najlepsza rzecz jaka się przytrafiła Lanie.

Amerykańska songerka wejście miała mocne. Świat podbiła w 2012 roku za sprawą „Born To Die„. Sam jarałem się tym albumem, mimo świadomości, że to wszystko jest ładnie zrobionym i poprawionym produktem. Następnie pojawił się moment nudy i monotonii. Albumy „Ultraviolence” oraz „Honeymoon” może i ładnie się sprzedawały, ale serc krytyków muzycznych nie zdobyły. Ponownie uwierzyłem w artystkę za sprawą świetnego „Lust For Life„, gdzie pojawiły się odważniejsze romanse z hip-hopem. Okazało się, że Lana Del Rey potrafi być piosenkarką wielowymiarową i nie śpiewać w kółko jednej i tej samej piosenki.

Tegoroczny „Norman Fucking Rockwell!” jest jej opus magnus. Trwający ponad godzinę materiał to słodko-gorzki zestaw historii opowiadających o amerykańskim śnie i dawnej Ameryce, którą znamy z filmów chociażby Davida Lyncha. Swoją drogą to bardzo filmowa płyta. Jestem pewien, że gdyby twórca „Dzikości Serca” oraz „Zagubionej Autostrady” wciąż tworzył filmy to w tle słyszelibyśmy te piosenki. Znajdziemy tutaj sporo przeciwności. Afirmację życia – rezygnację, wzloty miłosne i rozczarowania, słodkie i gorzkie wspomnienia. Lana Del Rey jak nigdy opowiada wspaniałe historię swoim charakterystycznym i jednocześnie uwodzącym głosem.

Za produkcję płyty odpowiada Jack Antonoff, który stawia na proste rozwiązania nie rezygnując jednocześnie z bardziej wymyślnych zabiegów. W „Don’ Time” znajdziemy modny w ostatnim czasie trip-hop. Natomiast większość utworów oparta jest na fortepianie i mocnym głosie Lany Del Rey jak chociażby w „Bartender” czy też „California„. Nie zabraknie tutaj także gitarowych ballad jak chociażby „The greatest” oraz „Mariners Apartment Complex„. Najwięcej się dzieje oczywiście w „Venice Bitch„, które trwa prawie 10 minut i jest najbardziej psychodelicznym utworem na płycie.

Na koniec jeszcze garść ciekawostek. Tytuł płyty nawiązuje do amerykańskiego malarza i ilustratora, który słynął z odzwierciedlania amerykańskiego stylu życia a kojarzony jest głównie z ilustrowania okładek do The Saturday Evening Post. Natomiast otwierający album utwór o tym samym tytule nawiązuje już do zupełnie innej rzeczy. Opowiada on dramatyczną historię pewnego romansu pomiędzy dwoma mężczyznami. Na okładce płyty obok Lany Del Rey stoi wnuk Jacka Nickholsona – Duke Norfleet.

Podsumowując „Norman Fucking Rockwell!” zasługuje w pełni na miano najlepszej płyty Lany Del Rey. Artystka jeszcze nigdy tak nie łapała za serducho i nie zmuszała do refleksji jak na tym krążku. NFR to świetnie zaprojektowany i wykonany koncept album na temat amerykańskiego snu. Czuć tutaj dużo nostalgii za starą, romantyczną Ameryką, gdzie wszystko wydawało się takie proste… Ocena: 9/10.

Soulowe alter ego Tylera kreatora – recenzja albumu „Igor”

/ paweuu / 1 Komentarz

W piękny sposób rozwija nam się Tyler, the Creator. Raper od momentu wydania „Cherry Bomb” w 2015 roku pokazuje coraz większe zamiłowanie do eksperymentowania z innymi gatunkami. Na debiutanckim albumie „Goblin” z 2011 roku i wydanym dwa lata później „Wolf” raper dał się poznać od brudnej, mrocznej i dość ciężko brzmiącej strony hip-hopu. Stąd przyjemniejsze dla ucha „Cherry Bomb„, gdzie mieszają się gatunki muzyczne, było dość odważnym posunięciem ze strony Okonmy. Następnie wydany został „Flower Boy„, który w mojej ocenie był najlepszym albumem w 2017 roku. Na tym albumie artysta (bo już coraz mniej raper) zostawił mniej miejsca na klasyczne rapsy na rzecz zabawy z r’n’b, popem i soulem. Kolejnym i póki co finalnym krokiem było wydanie „Igora„.

Na tegorocznym longplayu Tyler Gregory Okonma zostawia już śladowe ilości rapowania. Na palcach jednej ręki można policzyć jego nawijki. Dostajemy w zamian pięknie zaaranżowane podkłady, które nawiązują do soulu lat 60, popu,elektroniki i r’n’b. Warstwa muzyczna robi ogromne wrażenie. Muzyka w całości stworzona przez Okonmę pokazuje jego niesamowite zdolności w tej materii i co więcej, okazuje się, że Tyler odrobił lekcje na szóstkę z plusem. Zdarza się, że sam Okonma śpiewa na „Igorze” (i wychodzi mu to nieźle), jednak generalnie zostawia dużo miejsca na występy gościnne. A nazwiska jakie zgromadził na płycie są wyborne. Łatwiej chyba wymienić kogo nie ma, aniżeli jest. Na „Igorze” usłyszymy m.in. Kanye Westa, Solange, La Roux, Charlie Wilsona, Santigold, Playboi Carti’ego czy też Pharrella Williamsa. Nazwiska nazwiskami. Najważniejsze jest jednak to, że wszystkie te featuringi są trafione w punkt i idealnie komponują się w całość.

Po przesłuchaniu „Igora” (Ja zrobiłem już to chyba z dziesiątki razy) raczej nie mamy wątpliwości co do orientacji seksualnej artysty. O ile już na „Flower Boy” Tyler dawał takie sygnały, to po tym krążku wiemy o tym na pewno. Linijka w stylu: „Next line I’ll have em’ like woah, I’ve been kissing white boys since 2004” jest dość wymowna. „Igor” to przede wszystkim płyta o miłości, rozstaniu i tęsknocie. Szczególnie ta tęsknota wybrzmiewa w kończącym całość „ARE WE STILL FRIENDS?„, gdzie Okonma z żalem śpiewa „I can’t stop you, I can rock, too” czy też „I don’t want to end the season on a bad episode, nigga, nah„. Samotność wybrzmiewa także z genialnego „PUPPET„, gdzie usłyszymy „You lost, son, and you’ve been tryna find your way to me” a w refrenie wybrzmiewa „I’m your puppet  / You control me„. Wymownie brzmi również „I DON’T LOVE YOU ANYMORE„, gdzie usłyszmy „(No) I don’t love you no more / Tell me where to go / Can I have my heart back?„

To najbardziej dojrzałe dzieło w dorobku Tylera, The Creatora. Co więcej, to zdecydowanie jego najlepszy album, który stanowi opus magnum twórczości rapera z Los Angeles. Okonma w piękny sposób nawiązuje do klasyki soulu, czerpiąc z niej co najlepsze. Chyba, żadna tegoroczna płyta mi się tak dobrze nie słuchała jak „Igor„. Zdecydowanie pozycja obowiązkowa dla każdego, nie tylko fanów rapera. Ocena: 9/10

Młodociana depresja na sprzedaż – recenzja „When We All Fall Asleep, Where Do We Go” Billie Eilish

/ paweuu / 4 Komentarze

Showbiznes zdążył już nas przyzwyczaić do najróżniejszych akcji. Od dziwnych, przez mocno dziwne a kończąc na kosmicznym poziomie niepojętości. Czego się nie zrobi w końcu dla promocji produktu? A im bardziej oryginalny i jednocześnie absurdalny pomysł – to tym lepiej! Nie mniej trzeba mu przyznać, że skuteczność tych akcji jest lepsza niż wyniki strzeleckie Krzysztofa Piątka w tym sezonie. W ten sposób dałem się złapać na Billie Eilish.

Czysto, po ludzku zaciekawił mnie ten cały szum wokół 17-letniej amerykanki. Otóż mocno hajpowana przez producentów z Los Angeles wokalistka zaczęła wzbudzać skrajne emocje. A wszystko przez info o rzekomej depresji młodej pieśniarki z miasta aniołów. Swoje dołożył także mroczny wizerunek Billie Eilish, a do pieca jak zwykle dorzucił sam INTERNET. Efekt? Ogromne zainteresowanie płytą i pierwsze miejsce na amerykańskiej liście przebojów. Możemy oczywiście się zastanawiać na ile prawdziwa jest w tym wszystkim młoda artystka, jednak to już nie zatrzyma maszyny, która ruszyła i się rozpędza z tygodnia na tydzień. Swoją drogą w historii mieliśmy już tyle stworzonych przez biznes artystek (Lana Del Rey, Britney Spears), że kolejna nie robi już takiej różnicy? A nawet jeśli ta „kontrowersyjna depresja” jest prawdziwa to czy to aż takie dziwne? 16-17 lat to trudny wiek, kto w tym czasie nie miał gorszych momentów i nie przeżywał werterowskich cierpień?

Przejdźmy jednak to muzyki, bo to ona powinna być najważniejsza. Debiutancki album Billie Eilish „When We All Fall Asleep, Where Do We Go” to materiał dobry, acz szalenie nierówny. Intrygujące momenty takie jak „bad guy” czy też „you should see me in a crown” mieszają się tutaj z nijakimi balladami pokroju „listen before i go” czy też „i love you„. Odpowiedzialny za produkcję muzyczną brat artystki spisał się całkiem dobrze o czym świadczy wspomniany „bad guy” czy też brzmiący jak jeden z utworów Charli XCX „my strange addiction” oraz rozpiskelowany „xanny„. Jednak brakuje w tym pewnej konsekwencji i zwięzłości, i po dobrych momentach otrzymujemy dużo słabsze utwory, jak chociażby zagrany na ukulele „8„.

Generalnie nie jest źle. To całkiem dobry pop, z paroma świetnymi momentami. Jednak jest stanowczo za wcześnie by mówić o jakimkolwiek nowym poziomie czy też nowej jakości w gatunku. Mam nadzieje, że ten ogromnych rozmiarów hype nie zaszkodzi artystce i z czasem rozwinie skrzydła i udowodni swoją prawdziwą wartość. Ocena: 6/10.