Mówi się, że to oni wymyślili indie. Żywe legendy gitarowego, alternatywnego grania powróciły w 2007 roku z płytą Beyond a dwa lata później dorzucili Farm.
I to raczej kawałkami z tych płyt będą raczyć entuzjastów muzyki, którzy swoje święto będą mieli w sierpniu w Dolinie Trzech Stawów w Katowicach. Ja chciałbym jednak przyjrzeć się płycie starszej, płycie wręcz mitycznej, która wydana trzy lata po powstaniu zespołu zadziwiła i jest uznawana w wielu kręgach za najlepszą płytę grupy. Mowa oczywiście o krążku o tytule You’re Living All Over Me wydanym w 1987 roku.
Wcześniej wspominałem, że to 1986 był dobrym (Dalej tak uważam) rokiem jednak tym 12 miesięcy później na plus można dopisać właśnie tą płytę zespołu Dinosaur Jr. Trio z Amherst w ciągu około 36 minut energicznego grania zmieściło kawał dobrej, żywej muzyki. Tak, ta muzyka zdecydowanie jest żywa, energiczna. Już od pierwszych perkusyjnych taktów Little Fury Things mamy do czynienia z nutami nie czekającymi zbyt długo na uderzenie w nasze uszy. I pozostanie tam przynajmniej przez jakiś czas.
To chyba jeden z mankamentów tej płyty, czasami mam dziwne wrażenie, że wszystko zlewa się w jedną całość. Przy takim tempie, bez większych przerywników na przerwę i brzmieniu garażowy wręcz może to się tak wydawać. Jednak trzeba oddać im to, że tą płytą odwalili kawał dobrej roboty i ugruntowali drogę dla wielu innych wyśmienitych zespołów takich jak chociażby Built To Spill. Wydawać się może, że największy sukces (komercyjny) święcą obecnie po wydaniu dwóch dobrze przyjętych płytach, serii koncertów i przypinki „To oni wymyślili rację bytu dla zespołów takich jak Arctic Monkeys”.
W pewnym sensie to prawda, ale nie zapominajmy, że muzyka współcześnie nazywana indie mało ma wspólnego z muzyką indie z lat 80. czy początku lat 90. kiedy na scenach szaleli muzycy Dinosaur Jr. Po latach jednak wrócili i mają się dobrze, odnaleźli swoje miejsce na scenie muzycznej i korzystają z niej w pełni.
Raczej mało prawdopodobne by podczas krótkiego festiwalowego występu chcieli wrócić do takich klasyków jak Kracked, Tarpit czy też świetne In a Jar. Jednak warto przesłuchać tą płytę, potraktować to jako odrobienie lekcji, poznanie trochę historii nurtu lub z samej ciekawości. Jest to w pewnym sensie klasyka muzyki niezależnej. Ocena 9/10.
Posłuchajcie In a Jar.
