Dobra. Porcys już był i Screenagers też. Bo w sumie to takie super new indie pisać o tego typu wykonawcach w swoich recenzjach. Żeby pokazać, że się słucha wszystkiego. Nie tylko Modest Mouse. Dobra. Ja też tego słucham. Indie.

Piszę też o tej płycie bo jak na razie nie mam zbyt dużego wyboru wśród nowych wydawnictw. Moje postanowienie noworoczne: WIĘCEJ PISAĆ! Jak widać dupsko z tego jest. Wy też pewnie postanowiliście sobie więcej komci skrobać. I też nic z tego nie wynika! Wiecie, że za każdy komć dostaje 5 centów? Wspomóżcie biednego studenta. Prima Aprilis. Nic nie dostaje, ja się tutaj spełniam w sensie, że się lansuje bo to takie indie.

Lily to też takie indie. W ogóle pop jest indie. Shit. Wszystko jest indie, więc napiszmy indie recenzję. W chuju mam, że Lily Allen robiła gały w ogólniaku. Po jej twarzy od razu było to widać, ale nie mówiłem tego głośno, żeby nie zepsuć efektu indie. Mam gdzieś teksty o ćpaniu, rozpuście, ulicy. Tekst z przekazem czy bez. Teksty z podtekstami politycznymi. Nie bulwersuje mnie jej postać. Tu głównie chodziło o melodyjność piosenek i ten słodziutki głosik w ciele tandetnie ubranej lodziary. Jeżeli chodzi o ubiór to wiele się zmieniło. Na plus.  Jak zobaczyłem w tv teledysk do The Fear to nie poznałem jej i w zasadzie wyglądała zachęcająco. Melodyjność i głosik pozostaje. Supcio.

Płyta ogólnie, jak na pop bez zobowiązań daje radę. Da się to puścić mamie w drodze do kościoła i dziewczynie, i starszej siostrze, i indie bratu, i babci (zakładając, że nie zna angielskiego). No kumplom na osiedlu z komórki tego nie puścimy. Mówiąc prościej, da się tego słuchać. Momentami jest kolorowo, momentami troszkę płyta przynudza. Dlatego nie może być lepiej niż 5. Klawisze wyrwane z zabawek dodają dodatkowego smaczku do i tak słodkiego głosiku Lily. Never Gonna Happen jest świetne. Tu tak bardziej urozmaicono melodię. Singiel The Fear daje radę i dobrze, że to on promuje płytę. Ocena: 5\10

P.S. Wiecie, że będzie na Openerze? Jak macie lasta to wiecie.